Ман ин нуктаи зи дарвешии шунӯдам
من این نکته ز درویشی شنودم
Ки гуфт андари тавоф каъба будам
که گفت اندر طواف کعبه بودم
Яке саргаштаи бсрштаҳ аз нур
یکی سرگشتهٔ بسرشته از نور
Шудаи тираши камону машки кофур
شده تیرش کمان و مشک کافور
Маро аз ҳарчӣ бошад беш ё кам
مرا از هرچه باشد بیش یا کم
Яке мисвок буд аз моли олам
یکی مسواک بود از مال عالم
Бадв гуфтам ки эй пери куҳани зод
بدو گفتم که ای پیر کهنزاد
Гар ин мисвок май хоҳӣ , турои бод
گر این مسواک میخواهی، ترا باد
Ҷавобам дод он пери сухани соз
جوابم داد آن پیر سخنساز
Ки ман войаст дарро чун кунам боз ?
که من وایِستْ دَر را چون کنم باز؟
Ки гар гардад дар войаст бозам
که گر گردد درِ وایِست بازم
Наёяд то абади дигари фарозам
نیاید تا ابد دیگر فرازم
Фурӯи бастами ман ин дарро ба сад сол
فرو بستم من این در را به صد سال
Кунун чун бргшоими охири ҳол ?
کنون چون برگشایم آخرِ حال؟
Ту номурда нагардад ҳирси ту кам
تو نامُرده نگردد حرص تو کم
Ки дарди ҳирсро хокаст марҳам
که درد حرص را خاکست مرهم
Нишеби ҳирси шебӣ бефароз аст
نشیبِ حرص شیبی بیفراز است
Дарозии амли корӣ дароз аст
درازیِ امَل کاری دراز است
Ба карами қзи нигар кандар ҷавонӣ
به کِرمِ قز نگر کاندر جوانی
Кунад зери кафани худро наоне
کند زیر کفن خود را نهانی
зи ҳирси хешу саргардонии хеш
ز حرص خویش و سرگردانی خویش
Басии чапи рости баргардади пасу пеш
بسی چپ راست برگردد پس و پیش
Чу аз гаштан намонад дар таниши рӯз
چو از گشتن نمانَد در تنش روز
Наад худро бадасти хеш дар гӯр
نهد خود را بدست خویش در گور
Ба ҳар чизе ки гирд оварад сад бор
به هر چیزی که گِرد آورْد صد بار
Ба як раҳ дар миён гардад гирифтор
به یک ره در میان گردد گرفتار
Маро ояд зи бутемори ханда
مرا آید ز بوتیمار خنده
Лаб дарё нишаста сарфиканда
لب دریا نشسته سرفکنده
Фурӯи афкандаи сар дар меҳнати хеш
فرو افکنده سر در محنتِ خویش
Нишаста ташнау дарёаш дар пеш
نشسته تشنه و دریاش در پیش
Ҳамеша бо дилии ташна дар он ғам
همیشه با دلی تشنه در آن غم
Ки «гар обӣ хӯрам дарё шавад кам »
که «گر آبی خورم دریا شود کم»
Дарин маънии ту бутемори хешӣ
درین معنی تو بوتیمار خویشی
Казин меҳнати зи бутемори бешӣ
کزین محنت ز بوتیمار بیشی
Ту бутемор бо обӣ дар оташ
تو بوتیمار با آبی در آتش
Бихӯр ту инчи дории ин замони хуш
بخور تو اینچ داری این زمان خوش
Дамӣ хуш бош ғавғоро ки дидаи сет ?
دمی خوش باش غوغا را که دیدهست؟
Бихӯр имрӯзи фардоро ки дидаи сет ?
بخور امروز فردا را که دیدهست؟
зи дунёи риштаи ториро бмгзор
ز دنیا رشتهتاری را بمگذار
Ки шуд аз сӯзании исои гирифтор
که شد از سوزنی عیسی گرفتار
Саховат кун ки сарҳои бахилон
سخاوت کن که سرهای بخیلان
Наме зебади магар дар пои пелон
نمیزیبد مگر در پای پیلان
Чунон бандии сет бар ҷонишони ниҳода
چنان بندیست بر جانشان نهاده
Ки абрӯашон набинад каси кушода
که ابروشان نبیند کس گشاده
Бахилонро зи бухли хеши пайваст
بخیلان را ز بخل خویش پیوست
На дунё ва на дайн дар ҳам занад даст
نه دنیا و نه دین در هم زند دست
зи хари табъии сети ин каз чӯб бисёр
ز خر طبعیست این کز چوب بسیار
Ҷӯй надиҳӣу ҷони бидиҳии зиҳии кор !
جوی ندهی و جان بدهی زهی کار!