Шабӣ хуфт он гадоӣ дар танурӣ

شبی خفت آن گدایی در تنوری

Шаҳиро дид мешуд дар смўрӣ

شهی را دید می‌شد در سموری

Зимистон буду сармо буд бисёр

زمستان بود و سرما بود بسیار

Гадо бо шоҳ гуфт эй шоҳи ҳушёр

گدا با شاه گفت ای شاه هشیار

Ту гарчи бехабар будӣ зи сармо

تو گرچه بی‌خبر بودی ز سرما

Фарои саромади ин шаб низ бар мо

فرا سرآمد این شب نیز بر ما

Ъзизо дар бен ин дайри гардон

عزیزا در بن این دیر گردان

Сабурӣ ва қаноат кун чу мардон

صبوری و قناعت کن چو مردان

Ба мардӣ сабр кун бар ҷой биншин

به مردی صبر کن بر جای بنشین

Ба сар май дар мдўи ваз пой биншин

به سر می در مدو وز پای بنشین

Ҳакимӣ дар мисли рамзӣ намӯдаст

حکیمی در مثل رمزی نمودست

Ки сабри андари ҳама корӣ ситудаст

که صبر اندر همه کاری ستودست

Ҳамаи хизлони мардум аз шитобаст

همه خذلان مردم از شتابست

Хирадро ин сухан чун офтобаст

خرد را این سخن چون آفتابست

Шитоб азҳрс дорад ҷони мардум

شتاب ازحرص دارد جان مردم

Нигаҳ кун ҳирси одами байну гандум

نگه کن حرص آدم بین و گندم

Агар на ҳирс дар дил роҳ додӣ

اگر نه حرص در دل راه دادی

Куҷо аз ҷинат алмоўӣ фитодӣ

کجا از جنت الماوی فتادی

зи одам ҳирс миросаст мо ро

ز آدم حرص میراثست ما را

Дирозои мҳнтои ошуфтаи коро

درازا محنتا آشفته کارا