Шунӯдами ман ки Фирдавсии тӯсӣ

شنودم من که فردوسی طوسی

Ки кард ӯ дар ҳикоят бе фусӯсӣ

که کرد او در حکایت بی فسوسی

Ба бист ва панҷ сол аз нӯки хома

به بیست و پنج سال از نوک خامه

Ба сар май баради нақши шоҳнома

به‌سر می‌برد نقش شاهنامه

Ба охир чун шуд он умраш ба охир

به‌آخر چون شد آن عمرش به‌آخر

Абулқосим ки бади шайхи акобр

ابوالقاسم که بد شیخ اکابر

Агарчӣ буд перии пари ниёз ӯ

اگرچه بود پیری پر نیاز او

Накард аз роҳи дайн бар ваии намоз ӯ

نکرد از راه دین بر وی نماز او

Чунин гуфт ӯ ки Фирдавсӣ басӣ гуфт

چنین گفت او که فردوسی بسی گفت

Ҳама дар мадҳи габрӣ нокасе гуфт

همه در مدح گبری ناکسی گفت

Ба мадҳи габри кони умрии басари барад

به مدح گبر کان عمری بسر برد

Чу вақт рафтан омад бе хабари мард

چو وقت رفتن آمد بی‌خبر مرد

Маро дар кор ӯ барг риё нест

مرا در کار او برگ ریا نیست

Намозам бар чунин шоир раво нест

نمازم بر چنین شاعر روا نیست

Чу Фирдавсии мискинро ббрднд

چو فردوسی مسکین را ببردند

Ба зери хок торикаш супурданд

به زیر خاک تاریکش سپردند

Дар он шаби шайх ӯро дид дар хоб

در آن شب شیخ او را دید در خواب

Ки пеш шайх омад дидаи пари об

که پیش شیخ آمد دیده پر آب

Зумурради ранги тоҷии сабз бар сар

زمرد رنگ تاجی سبز بر سر

Либосии сабзтар аз сабза дар бар

لباسی سبزتر از سبزه در بر

Ба пеш шайх бинишаст ва чунин гуфт

به پیش شیخ بنشست و چنین گفت

Ки эй ҷони ту бо нури яқини ҷуфт

که ای جان تو با نور یقین جفت

Накардӣ он намоз аз бе ниёзӣ

نکردی آن نماز از بی نیازی

Ки менанг омадат зини нонамозӣ

که می ننگ آمدت زین نانمازی

Худои ту ҷаҳонии пари фиришта

خدای تو جهانی پر فرشته

Ҳама аз файз рӯҳонӣ сиришта

همه از فیض روحانی سرشته

Фиристод инат лутфи кор созӣ

فرستاد اینت لطف کار سازی

Ки то карданд бар хоками намозӣ

که تا کردند بر خاکم نمازی

Хатам доданд бар фирдавси аъло

خطم دادند بر فردوس اعلی

Ки Фирдавсӣ ба фирдавсаст аввалӣ

که فردوسی به فردوس است اولی

Хитоб омад ки эй Фирдавсии пер

خطاب آمد که ای فردوسی پیر

Агар ронадат зи пеши он тӯсии пер

اگر راندت ز پیش آن طوسی پیر

Пазируфтами миннат то хуш бихуфтӣ

پذیرفتم منت تا خوش بخفتی

Бидон як байти тавҳидам ки гуфтӣ

بدان یک بیت توحیدم که گفتی

Машав навмед аз фазли илоҳӣ

مشو نومید از فضل الهی

Мада бар фазли мо бухли гувоҳӣ

مده بر فضل ما بخل گواهی

Яқин май дон чу ҳастӣ марди асрор

یقین می‌دان چو هستی مرد اسرار

Ки осии андаки сету фазл бисёр

که عاصی اندک‌ست و فضل بسیار

Гар омрзм ба як раҳи халқро пок

گر آمرزم به یک ره خلق را پاک

Нёмрзидаҳ бошам ҷузи кафии хок

نیامرزیده باشم جز کفی خاک

Худовандо ту май доне ки аттор

خداوندا تو می‌دانی که عطار

Ҳамаи тавҳид ту гуяд дар ашъор

همه توحید تو گوید در اشعار

зи нури ту шуъоъӣ май намояд

ز نور تو شعاعی می‌نماید

Чу Фирдавсии Фқоъӣ май кушояд

چو فردوسی فقاعی می‌گشاید

Чу Фирдавсӣ бубахшаш ройгони ту

چو فردوسی ببخشش رایگان تو

Ба фазли худ ба фирдавсаши расони ту

به فضل خود به فردوسش رسان تو

Ба Фирдавсӣ ки алӣин ш хонанд

به فردوسی که علیین‌ش خوانند

Мақоми сидқу қасри дайн ш хонанд

مقام صدق و قصر دین‌ش خوانند