Асириро ба сад дарду надомат

اسیری را به صد درد و ندامت

Бдўзх мебаранд андари қиёмат

به دوزخ می‌برند اندر قیامت

Занад ангушту дида бар кунад зуд

زند انگشت و دیده برکنَد زود

Ба хории дида бар хоки афканди зуд

به خواری دیده بر خاک افکند زود

Чунин гуяд ки аз дида чаҳ мақсӯд

چنین گوید که از دیده چه مقصود

Нахоҳам дида бе дидори маъбуд

نخواهم دیده بی دیدار معبود

Агар дидор маъбудам набошад

اگر دیدار معبودم نباشد

зи дидаи ҳеҷ мақсӯдам набошад

ز دیده هیچ مقصودم نباشد

Чу мақсӯдам нахоҳад гашти ҳосил

چو مقصودم نخواهد گشت حاصل

На дида хоҳам ва на ҷон ва на дил

نه دیده خواهم و نه جان و نه دل

Ҳиҷобатгар аз он ҳазрат биҳишт аст

حجابت گر از آن حضرت بهشت است

Надорам Зуҳра то гӯям ки зиштаст

ندارم زَهره تا گویم که زشت است

Биҳиштиро бахудгар бози хуоне

بهشتی را بخود گر باز خوانی

Наяндешӣ ки аз ҳақи бозамонӣ

نیندیشی که از حق بازمانی

Чаҳ мегӯям касе каз моҳи рӯе

چه می‌گویم کسی کز ماهرویی

Шавад аз нотавонии ҳамчуи мӯе

شود از ناتوانی همچو مویی

Ба як ҷӯ зар кунад сад гӯнаи кирдор

به یک جو زر کند صدگونه کردار

Биҳиштӣ чун бнстонди зиҳии кор

بهشتی چون بنستاند زهی کار

Валикини ин сухан бо мард роҳаст

ولیکن این سخن با مرد راه است

На бо девонау девон сиёҳ аст

نه با دیوانه و دیوان سیاه است