Шунидам ман ки шблӣ бо гуруҳе
شنیدم من که شبلی با گروهی
Ҳаме шуд дар биёбон то ба кӯҳӣ
همیشد در بیابان تا به کوهی
Ба раҳ дар косае сар дид пари бод
به ره در کاسهای سر دید پر باد
Ки аз бод вазон мекард фарёд
که از باد وزان میکرد فریاد
Гирифт он коса саргашта гашта
گرفت آن کاسهٔ سرگشته گشته
Бар ӯ дид эй аҷаби хаттии набишта
بر او دید ای عجب خطی نبشته
Ки бингар кин сари мардии сети пари ғам
که بنگر کاین سر مردیست پر غم
Ки ӯ дунё зиён кард охирати ҳам
که او دنیا زیان کرد آخرت هم
Чу шблии он хат ошуфта бархонад
چو شبلی آن خط آشفته برخواند
Бузади як наърау ошуфтаи дармонд
بزد یک نعره و آشفته درماند
Ба ёрон гуфт ин сар дар чунин роҳ
به یاران گفت این سر در چنین راه
Сари мардии сет аз мардони даргоҳ
سر مردیست از مردان درگاه
Ки ҳар ков дар набозад ҳар ду олам
که هر کاو در نبازد هر دو عالم
Нагардад дар ҳарими васли муҳаррам
نگردد در حریم وصل محرم
Ту ҳамгар ҳар ду олами тарки гӯйӣ
تو هم گر هر دو عالم ترک گویی
Чунон кони мард , аз мардон ӯе
چنان کان مرد، از مردان اویی
Бипаймое ба сахтӣ чанд фарсанг
بپیمایی بهسختی چند فرسنگ
Ки то як ҷӯ зар ояд бўк дар чанг
که تا یک جو زر آید بوک در چنگ
Ба роҳи ҳақи чунин то шаб бихуфтӣ
به راه حق چنین تا شب بخفتی
Ба роҳи ростӣ гомӣ нарафтӣ
به راه راستی گامی نرفتی
Ту бе сад ранҷи як ҷӯ зар наёбӣ
تو بی صد رنج یک جو زر نیابی
Сӯии ҳақи ранҷи нобардаи шитобӣ
سوی حق رنجنابرده شتابی
Чу мегирад асаси рӯзи сипедат
چو میگیرد عسس روز سپیدت
Шаби торик чун бошад умедат ?
شب تاریک چون باشد امیدت؟
Ту май гӯйӣ ки ҷуз ҳақ ме нахоҳам
تو میگویی که جز حق مینخواهم
Биҳишту ҳур , алҳақ ме нахоҳам
بهشت و حور، الحق مینخواهم
Ту обии гандае дар жандае танг
تو آبی گندهای در ژندهای تنگ
Наме бояд биҳиштат , эй ҳамаи нанг
نمیباید بهشتت، ای همه ننگ
зи ширии Зуҳра ту мешавад об
ز شیری زَهرهٔ تو میشود آب
Дар он ҳайбат чигунаоварӣ тоб ?
در آن هیبت چگونه آوری تاب؟
Ба як дардии даройади ақл аз пой
به یک دردی درآید عقل از پای
Чигуна монад онҷои ақл бар ҷой ?
چگونه ماند آنجا عقل بر جای؟