Дуруд аз ҳазраташ бар ҷони он кас

درود از حضرتش بر جان آن کس

Ки номад дар ҷаҳон монанди ӯ кас

که نامد در جهان مانند او کس

Млоик то башари ҷумлаи туфайлаш

ملایک تا بشر جمله طفیلش

Набӯда бо касе пайванду майлаш

نبوده با کسی پیوند و میلش

Маин ва бартарин офариниш

مهین و برترین آفرینش

Сару чашми хирадро тоҷу бениш

سر و چشم خرد را تاج و بینش

Хиради донои бнўр рӯй ӯ шуд

خرد دانا به نور روی او شد

Муаттар аз насими кӯй ӯ шуд

معطر از نسیم کوی او شد

Замину осмону аршу курсӣ

زمین و آسمان و عرش و کرسی

Биҳишти вдўзху ҷинии инсӣ

بهشت و دوزخ و جنی و انسی

з баҳр ӯст бишинав аз дили пок

ز بهر اوست بشنو از دل پاک

Бад-ӣни равшан далелӣ ҳаст лўлок

بدین روشن دلیلی هست لولاک

Мураффаҳи анбиё дар зери ҷоҳаш

مرفه انبیا در زیر جاهش

Мушаррафи авлиё аз хоки роҳаш

مشرف اولیا از خاک راهش

Бҷўдши анбиёи гаштанди муҳтоҷ

به جودش انبیا گشتند محتاج

з гуфташ авлиё бар сар ниҳанд тоҷ

ز گفتش اولیا بر سر نهند تاج

Футуҳи анбиё ва авлиё зуаст

فتوح انبیا و اولیا زوست

Чгўимгар бадонеи ҷумла худ ӯст

چه گویم گر بدانی جمله خود اوست

Дарин олам ҳар онкў бартарӣ ёфт

درین عالم هر آنکو برتری یافت

зи хоки дарга ӯ сарварӣ ёфт

ز خاک درگه او سروری یافت

Азон аз офариниш бартар омад

ازان از آفرینش برتر آمد

Ки бар ҷамъи дил ӯ сарвар омад

که بر جمع دل او سرور آمد

Шунидӣ дар шаби асрӣ куҷо шуд

شنیدی در شب اسری کجا شد

Ҳама тобеъ баданд ӯ муқтадо шуд

همه تابع بدند او مقتدا شد

Гуҳӣ кард ӯ бики ангушт чун сим

گهی کرد او به یک انگشت چون سیم

Бшмшири ишорати маи бадви ним

به شمشیر اشارت مه به‌دو نیم

Далели мӯъҷизаши гуҳи сусморӣ

دلیل معجزش گه سوسماری

Гуҳии бади анкабуташи пардаи дорӣ

گهی بُد عنکبوتش پرده‌داری

Бмънии бади мақдам бар ҳамаи кас

به معنی بُد مقدم بر همه کس

Агарчӣ сӯрат ӯ омад аз пас

اگرچه صورت او آمد از پس

Ҳануз одами миёни обу гул буд

هنوز آدم میان آب و گل بود

Дар он ҳазрати бҷони ҳозири бадал буд

در آن حضرت به جان حاضر به دل بود

Басӯрат одам ӯрогар падар буд

به صورت آدم او را گر پدر بود

Бмънӣ ӯ падари одами писар буд

به معنی او پدر آدم پسر بود

Амалҳоро бҳзрт робита ӯст

عمل‌ها را به حضرت رابطه اوست

Агар мақбул гардад восита ӯст

اگر مقبول گردد، واسطه اوست

Барои ҳамди ҳақ ӯ дар хур омад

برای حمد حق او درخور آمد

Тамомати раҳравонро бар сар омад

تمامت رهروان را بر سر آمد

Муҳамади ном ӯ дон дар шариъат

محمد نام او دان در شریعت

Ки то номаши бадоне дар ҳақиқат

که تا نامش بدانی در حقیقت

Худоро дар алуҳият аҳад хон

خدا را در الوهیت احد خوان

Набиро дар убудийяти яке дон

نبی را در عبودیت یکی دان

Чу ҳақи андари хдоӣии фарди вдоност

چو حق اندر خدایی فرد و داناست

Набӣ дар бандагии бимсл ва ҳамтост

نبی در بندگی بی‌مثل و همتاست

Ту тақрир маъонӣ кун дарин кор

تو تقریر معانی کن درین کار

Бҷону дили маъонии гӯши майдор

به جان و دل معانی گوش می‌دار

Маъониро муҳими вақти худ дон

معانی را مهم وقت خود دان

Ки маънӣ аз ту май ҷӯянди мардон

که معنی از تو می‌جویند مردان

Азон ҳолати бахуд чун бозгаштам

ازان حالت به خود چون بازگشتم

Бмънӣ бо хиради ҳамрози гаштам

به معنی با خرد همراز گشتم

Бҷон гуфтам шудам мнқоди райш

به جان گفتم شدم منقاد رایش

Серуми бодои фидои хоки поиш

سرم بادا فدای خاک پایش

Манам зарраи вуҷӯд ӯ чу хуршед

منم ذره وجود او چو خورشید

Дилу ҷонам аз он ҳазрати пари умед

دل و جانم از آن حضرت پر امید

Вуҷӯд зарраам гар шуд ҳувайдо

وجود ذره‌ام گر شد هویدا

Ҳам азхўршиди зотши гашти пайдо

هم از خورشید ذاتش گشت پیدا

Чу яксар олам маънӣ гирифтам

چو یکسر عالم معنی گرفتم

Бадӯроне бирав ноед шигифтам

بدورانی برو ناید شگفتم

Вагарнаи ҳечкасро дрпзирд

وگرنه هیچکس را درپذیرد

Вуҷӯди зарра олам бигирад

وجود ذرهٔ عالم بگیرد

Сухани зонҷост эй марди ягона

سخن زانجاست ای مرد یگانه

Баҳонаи дони марои андари миёна

بهانه دان مرا اندر میانه

Бҷону дили шинав аз ман ту мутлақ

به جان و دل شنو از من تو مطلق

Нагӯяд каси сухани зини беҳтар алҳақ

نگوید کس سخن زین بهتر الحق

Сухан бетарз ӯ носоз ояд

سخن بی طرز او ناساز آید

Агар гўӣии бакорӣ боз ноед

اگر گویی به کاری باز ناید

Агар бар тарз ӯ гўӣии сухан ро

اگر بر طرز او گویی سخن را

Ду сад таъна занад дар адан ро

دو صد طعنه زند درّ عدن را

Иҷоза чунки шуд аз ҳазрати пок

اجازه چون‌که شد از حضرت پاک

Ҳаме гӯям сухани густоху чолок

همی‌گویم سخن گستاخ و چالاک

Чу зонҳзрт иҷозат шуд чаҳ бокам

چو زان‌حضرت اجازت شد، چه باکم

Накӯ ояд сухан аз табъи покам

نکو آید سخن از طبع پاکم

Чу аз ғайбаст пас беайб бошад

چو از غیب است پس بی‌عیب باشد

Касе донад ки мард ғайб бошад

کسی داند که مرد غیب باشد

Чунон гӯям ки ҳар ориф ки хонд

چنان گویم که هر عارف که خواند

Нисори ҷону дил бар вай фишонд

نثار جان و دل بر وی فشاند

Чу олӣ қимат омад марди маънӣ

چو عالی‌قیمت آمد مرد معنی

Нчинди ҳаргизи алои дарди маънӣ

نچیند هرگز الا درد معنی

Сухани гўрости андари маънии хеш

سخن گو راست اندر معنی خویش

Ки ҷӯёии маъонии гашти дарвеш

که جویای معانی گشت درویش

Суханро чун маъонӣ рост бошад

سخن را چون معانی راست باشد

зи гӯянда чаро вохўост бошад

ز گوینده چرا واخواست باشد؟

Балии аҳли сухан бояд ки хонд

بلی اهل سخن باید که خواند

Ки то мақсӯди гӯяндаи бидонад

که تا مقصود گوینده بداند

Касе коҳил сухан набӯд бихандад

کسی که‌اهل سخن نبود بخندد

зи ту ҳар каси суханро кӣ писандад

ز تو هر کس سخن را کی پسندد

Чу ӯ ноаҳл бошад вақт ӯ хуш

چو او نااهل باشد وقت او خوش

з инкораш набояд шуд мушавваш

ز انکارش نباید شد مشوش

Агар бо ҳндўӣӣ гўӣӣ битозӣ

اگر با هندویی گویی به تازی

Бихандад бар ту ва гирад бибозӣ

بخندد بر تو و گیرد به بازی

Набояд шуд бонакор вай аз ҷой

نباید شد به انکار وی از جای

Ки ӯ сарбоз менашносад аз пой

که او سرباز می‌نشناسد از پای

Касе кӯи зини сухан бегона бошад

کسی کاو زین سخن بیگانه باشد

Бар ӯ сари басар афсона бошад

بر او سر به‌سر افسانه باشد

Маранҷ аз вай ки ҳаст ӯ марди одат

مرنج از وی که هست او مرد عادت

Наёяд мустаъиди ин саодат

نیاید مستعد این سعادت

Саодат дар азал мақсум карданд

سعادت در ازل مقسوم کردند

Магар ӯро азу маҳрӯм карданд

مگر او را ازو محروم کردند

Шақоват бар шқӣ ширин чунонаст

شقاوت بر شقی شیرین چنانست

Ки гуяд сад раҳаш хуштар забонаст

که گوید صد رهش خوشتر زبانست

Иборат ҷӯй хонд хандад ин шеър

عبارت جوی خواند خندد این شعر

Яқин донам ки ӯ напасандад ин шеър

یقین دانم که او نپسندد این شعر

Буд аҳли такаллуфро иборат

بود اهل تکلف را عبارت

Ки бошад доимои андари иморат

که باشد دائماً اندر عمارت

Хароб обод шуд табъи вай аз пеш

خراب آباد شد طبع وی از پیش

Иборат ноед аз ваии ҳеҷ мандяш

عبارت ناید از وی هیچ مندیش

зи даравишони иборат кас наҷуед

ز درویشان عبارت کس نجوید

Харобиро иморат кас наҷуед

خرابی را عمارت کس نجوید

Иборат дар сухани вонгоаҳи дарвеш

عبارت در سخن وانگاه درویش

Магари онкас ки бошад раҳзани хеш

مگر آنکس که باشد رهزن خویش

МқФӣ гар набошад биткӣ чанд

مقفی گر نباشد بیتکی چند

Чу узраш гуфта шуд онро ту мапаснд

چو عذرش گفته شد آنرا تو مپسند

Набошам ҷоҳили вазну қўоФӣ

نباشم جاهل وزن و قوافی

Дарин шеваи маро табъӣаст кофӣ

درین شیوه مرا طبعی است کافی

Вале чун ихтиёрам ёр набӯд

ولی چون اختیارم یار نبود

Маро бо лафзу сӯрат кор набӯд

مرا با لفظ و صورت کار نبود

Маъонии байн ки чун дар смин аст

معانی بین که چون درّ ثمین است

Муҳаққиқро ҳама мақсӯд инаст

محقق را همه مقصود اینست

Ман аз инкори ағёрони сармаст

من از انکار اغیاران سرمست

Бихоҳам рафтан эй ҷону дил аз даст

بخواهم رفتن ای جان و دل از دست

Агар мункир ва гар бошад мурӣдам

اگر منکر وگر باشد مریدم

зи қавлу феъл ҳар ду мстФидм

ز قول و فعل هر دو مستفیدم

зи занни ҳосид ва аз таъни ҷоҳил

ز ظنّ حاسد و از طعن جاهل

Нашуд эмини яқини дони ҳеҷ оқил

نشد ایمن یقین دان هیچ عاقل

Васият кардам эй ёри ягона

وصیّت کردم ای یار یگانه

Ки аз ноаҳли пӯшии ин тарона

که از نااهل پوشی این ترانه

Ту ҷавҳари робнзди ҷавҳарӣ бар

تو جوهر را به نزد جوهری بر

Ки бошад ӯ бҷони ҷӯёии ҷавҳар

که باشد او به جان جویای جوهر

Агар аҳлат бадаст уфтад ҳаме хон

اگر اهلت به‌دست افتد همی‌خوان

Ки бошад назд ӯ ширинтар аз ҷон

که باشد نزد او شیرین‌تر از جان

Вагар ноаҳл бошад пӯш аз ӯ роз

وگر نااهل باشد پوش از او راز

Мадаи гунҷишки ротўи туъмаи боз

مده گنجشک را تو طعمهٔ باز

Бидон аз ҷону дил эй толиби роҳ

بدان از جان و دل ای طالب راه

Ки то гардии зи сари кори огоҳ

که تا گردی ز سرّ کار آگاه