Сулаймон гуфт эй мурғи схндон

سلیمان گفت ای مرغ سخندان

Чаро май май хурӣ монанди риндон

چرا مِی می‌خوری مانند رندان

Гуҳии сармасту гуҳ ҳушёр бошӣ

گهی سرمست و گه هشیار باشی

Бгоҳии хуфтаи гуҳ бедор бошӣ

به گاهی خفته, گه بیدار باشی

Бмотми ҷумлаи мурғон бар сиррии хок

به ماتم جمله مرغان بر سری خاک

Нишаста карда рухҳо бар сӯии хок

نشسته کرده رخها بر سوی خاک

Ҳамаи дрмотму андӯҳ ва дарданд

همه در ماتم و اندوه و دردند

з ҳарчӣ дун буд озод ва фарданд

ز هرچه دون بُوَد آزاد و فردند

Ту майсозӣ баҳри дами наварӯсӣ

تو می‌سازی به هر دم نوعروسی

намедонам ки габрӣ ё маҷусӣ

نمی‌دانم که گبری یا مجوسی

Шаробии хур ки бдмстӣ надорад

شرابی خور که بدمستی ندارد

Нишоташ рӯй дрҳстӣ надорад

نشاطش روی در هستی ندارد

Шаробиро ки ҷонат шод бошад

شرابی را که جانت شاد باشد

зи махмурии дилат озод бошад

ز مخموری دلت آزاد باشد

Шаробиро ки бдмстӣ сифотаст

شرابی را که بدمستی صفاتست

Ҳаромаши дон агар об ҳаётаст

حرامش دان اگر آب حیاتست

Ҳаром аз баҳр он карданд май ро

حرام از بهر آن کردند مِی را

Ки бо авбош мехӯрданд вай ро

که با اوباش می‌خوردند وی را

Макун мастии миёни ҷамъи авбош

مکن مستی میان جمع اوباش

Ки мастӣ мекунад асрорро фош

که مستی می‌کند اسرار را فاش

Нишот май хумораш ҳам наярзад

نشاط مِی خمارش هم نیرزد

Арӯси як шабаҳ мотам наярзад

عروس یک شبه ماتم نیرزد

Махӯр чизе ки ақлат раканд гум

مخور چیزی که عقلت را کند گم

Вази он ҳар лаҳза бошӣ дар таваҳҳум

وز آن هر لحظه باشی در توهم

Махӯр чизе ки дар андӯҳи Монӣ

مخور چیزی که در اندوه مانی

Буд онат балои ҷовдонӣ

بود آنت بلای جاودانی