Шунидӣ қиссаи Њоруту морут
شنیدی قصهٔ هاروت و ماروت
Ки буданд ходими даргоҳи лоҳут
که بودند خادم درگاه لاهوت
Аз аввал бар фалак буданд фиришта
از اول بر فلک بودند فرشته
Шуданд охир чу дев аз ғам сиришта
شدند آخر چو دیو از غم سرشته
зи ҳирсу озу шаҳват давр буданд
ز حرص و آز و شهوت دور بودند
зи мастӣ бехабар мастур буданд
ز مستی بیخبر، مستور بودند
Чу одамро ба олам ме фиристод
چو آدم را به عالم میفرستاد
Ба ҷони ҳардуашони оташи дарафтод
به جان هردوشان آتش درافتاد
Ба даргоҳи худои рафтанд ва гуфтанд
به درگاه خدا رفتند و گفتند
Ҳар он розӣ ки дар дил ме наҳуфтанд
هر آن رازی که در دل مینهفتند
Аз аввал карда буданд ин ҳикоят
از اول کرده بودند این حکایت
Ки бар мо ҳаст аввалитар вилоят
که بر ما هست اولیتر ولایت
Фасод ва хӯн кунанд авлоди одам
فساد و خون کنند اولاد آدم
Пар аз ошӯб доранд кори олам
پر از آشوب دارند کار عالم
Чу худро беҳтар аз одам бидиданд
چو خود را بهتر از آدم بدیدند
Аз он пас рӯй беҳбӯдӣ надиданд
از آن پس روی بهبودی ندیدند
Худованди ҷаҳон фурмонишон дод
خداوند جهان فرمانشان داد
Бдоролмлк дунёашон фиристод
بدارالملک دنیاشان فرستاد
Чу рӯй Зуҳра Заҳро бидиданд
چو روی زهرهٔ زهرا بدیدند
Рақамро бар салоҳ худ кашиданд
رقم را بر صلاح خود کشیدند
Бирав ошиқ шуданд аз худ бирафтанд
بر او عاشق شدند، از خود برفتند
На рӯзи оромашони не шаб бихуфтанд
نه روز آرامشان، نی شب بخفتند
Даромад Зуҳраи гӯш ҳар ду бигирифт
درآمد زهره گوش هر دو بگرفت
Ба гӯш ҳар дуашон пӯшида ме гуфт
به گوش هر دوشان پوشیده میگفت
Шуморо гурбаи ман майлӣ тамом аст
شما را گر به من میلی تمام است
Биҷузи фармони ман бурдан ҳаром аст
بجز فرمان من بردن حرام است
Либоси осӣон бар худ бапушед
لباس عاصیان بر خود بپوشید
Фасод ва хӯн кунед ва ме банушед
فساد و خون کنید و می بنوشید
Марогар з онкӣ мехоҳанд ҳамдам
مرا گر ز آنکه میخواهند همدم
Дромўзиди моро исми аъзам
درآموزید ما را اسم اعظم
Фасод ва хӯн накарданд ме бихӯраданд
فساد و خون نکردند می بخوردند
Чу мехӯрданд фасоду хӯни бкрднд
چو می خوردند فساد و خون بکردند
Ба Зуҳраи исми аъзамро бидоданд
به زهره اسم اعظم را بدادند
Чу санги эшон ба чоҳ ғам фитоданд
چو سنگ ایشان به چاه غم فتادند
Чу Зуҳраи исми аъзамро биёмухт
چو زهره اسم اعظم را بیاموخت
Дар оташ яксар мӯяш наме сӯхт
در آتش یکسر مویش نمیسوخت
Бихонад он исмро бар осмон шуд
بخواند آن اسم را، بر آسمان شد
Мааши дарбону меҳраш посбон шуд
مهش دربان و مهرش پاسبان شد
Фурӯи монданди эшон бар сари хок
فرو ماندند ایشان بر سر خاک
Ба коми душманони сармаст ва бе бок
به کام دشمنان سرمست و بیباک
зи мастӣ ҳар ду чун ҳушёри гаштанд
ز مستی هر دو چون هشیار گشتند
Вази он хоби гарони бедори гаштанд
وز آن خواب گران بیدار گشتند
Қазо чун иқтизои нек ва бад кард
قضا چون اقتضای نیک و بد کرد
Надонад ҳеҷ каси тадбир худ кард
نداند هیچ کس تدبیر خود کرد
Бароваранд оҳии оташ андӯд
برآوردند آهی آتشاندود
Чу кор афтод оҳаш кӣ кунад суд ? !
چو کار افتاد، آهش کی کند سود؟!
Ситодаи пой бо ҷони узри хоҳон
ستاده پای با جان عذر خواهان
Гуноҳ аз бандаи афв аз подшоҳон
گناه از بنده عفو از پادشاهان
Чунон аз карда худ шармсор ӣам
چنان از کردهٔ خود شرمساریم
Ки рӯй узри хоҳӣ ҳам надорем
که روی عذر خواهی هم نداریم
Азоби мо ҳам ӣнҷои даҳ ки ӣнҷо
عذاب ما هم اینجا ده که اینجا
На дай бошад на имрӯз ва на фардо
نه دی باشد نه امروز و نه فردا
Азоби ин ҷаҳони даврони срорд
عذاب این جهان دوران سرآرد
Азоби он ҷаҳон поён надорад
عذاب آن جهان پایان ندارد
Ба Бобули сарнигӯн дар чоҳ обанд
به بابل سرنگون در چاهِ آبند
Валек аз оби ҷуз ҳасрат наёбанд
ولیک از آب جز حسرت نیابند
Раванди мардум ба Бобул дар сари чоҳ
روند مردم به بابل در سر چاه
Ба саҳари омухтани вақти саҳаргоҳ
به سحر آموختن وقت سحرگاه
Биомузанд аз эшон ҳарчӣ хоҳанд
بیاموزند از ایشان هرچه خواهند
Кунанд бар худ аз эшон ҳарчӣ хоҳанд
کنند بر خود از ایشان هرچه خواهند
Ту Њорути худӣ дар чоҳ ҳастӣ
تو هاروت خودی در چاه هستی
Ҳамеша аз шароби ҳирси мастӣ
همیشه از شراب حرص مستی
Ту аввали бартар аз афлок будӣ
تو اول برتر از افلاک بودی
зи гирди хоки тираи пок будӣ
ز گرد خاک تیره پاک بودی
Сарои хокдони т орзӯ кард
سرای خاکدانت آرزو کرد
Ба фарш аз арши ҷонати сар фурӯ кард
به فرش از عرش جانت سر فرو کرد
зи асли хештани бибридае ту
ز اصل خویشتن ببریدهای تو
Ту онҷоро аз ӣнҷои дидае ту
تو آنجا را از اینجا دیدهای تو
Мисолӣ хуш бигӯям бо ту бишинав
مثالی خوش بگویم با تو بشنو
Агар ту бишинавӣ бар ман ба як ҷӯ
اگر تو بشنوی بر من به یک جو
зи гирди ту ду олами нури дида
ز گرد تو دو عالم نور دیده
Ки дида кӣ буд ҳамчун шунида ? !
که دیده کی بود همچون شنیده؟!
Ҷаҳон чоҳасту оташи моли дунё
جهان چاه است و آتش مال دنیا
Мисоли Зуҳра чун омоли дунё
مثال زهره چون آمال دنیا
Ту зини ҷо чун аз онҷои бози гардӣ
تو زین جا چون از آنجا باز گردی
Шӯии Кебеки дарӣ ё бози гардӣ
شوی کبک دری یا باز گردی
Агар мелат буд бо ҳишмату ҷоҳ
اگر میلت بود با حشمت و جاه
Ҳамеша сарнигӯн бошӣ дарин чоҳ
همیشه سرنگون باشی درین چاه
Ба ҷони ташнаи лаб ва ту бар сари об
به جان تشنهلب و تو بر سر آب
з сар бигузашта об ва об ноёб
ز سر بگذشته آب و آب نایاب
Бамонеи доимои ҷӯянда бар дар
بمانی دایماً جوینده بر در
зи дунёи даври доими дили пари озар
ز دنیا دور، دائم دل پر آذر
Бамонеи доимо дар меҳнату ғам
بمانی دایماً در محنت و غم
Наёбӣ дар ду олами ҳеҷ муҳаррам
نیابی در دو عالم هیچ محرم
Бамонеи доимои маҷрӯҳу дилтанг
بمانی دایماً مجروح و دلتنگ
Ба дарду сӯзу нолаи монда чун чанг
به درد و سوز و ناله مانده چون چنگ