Ҷавобаш дод булбули к-эии паямбар

جوابش داد بلبل کای پیمبر

Шароб мо надорад ҷому соғар

شراب ما ندارد جام و ساغر

Марои мастӣ ар он саҳбоӣ маънӣ аст

مرا مستی ار آن صهبای معنی است

Ки ҷомашро шароб аз об тӯбо аст

که جامش را شراب از آب طوبی است

Дилами пурвои он парвона дорад

دلم پروای آن پروانه دارد

Ки шамъаши ҷуз ба худ парво надорад

که شمعش جز به خود پروا ندارد

Касе кӯи ошиқ дидор бошад

کسی کو عاشق دیدار باشد

Ҳамеша то саҳар бедор бошад

همیشه تا سحر بیدار باشد

Чу соқии дили з май пар тоб дорад

چو ساقی دل ز می پر تاب دارد

Куҷо пурвой хӯрд ва хоб дорад

کجا پروای خورد و خواب دارد

Танами зор внзораст эй сулаймон

تنم زار ونزار است ای سلیمان

Бигуфт аФзўнтрм аз ҷумлаи мурғон

بگفت افزونترم از جمله مرغان

Ба доми ишқ ҷонон мубталоем

به دام عشق جانان مبتلایم

Асири доми ҳиҷрон ва балоем

اسیر دام هجران و بلایم

зи ман ҷузи сӯратӣ мурғон надиданд

ز من جز صورتی مرغان ندیدند

Чу мурғон ҷон надоданд он надиданд

چو مرغان جان ندادند آن ندیدند

зи дарди мо касе бошад хабардор

ز درد ما کسی باشد خبردار

Ки доими ҳамчу мо бошад ҷгрхўор

که دائم همچو ما باشد جگرخوار

зи дарди мо ҳарифӣ бошад огоҳ

ز درد ما حریفی باشد آگاه

Ки ӯ набӯд зи роҳи ишқи гумроҳ

که او نبود ز راه عشق گمراه

зи дарди мо касе роҳаст бўӣӣ

ز درد ما کسی راهست بوئی

Ки бошад доимо дар ҷусту ҷўӣӣ

که باشد دایماً در جست و جوئی

Аз он меҳо ки ман хӯрдам саҳаргоҳ

از آن میها که من خوردم سحرگاه

зи дасти соқёни маҷлиси шоҳ

ز دست ساقیان مجلس شاه

Агар як қатра дар ҳалқ ту резанд

اگر یک قطره در حلق تو ریزند

зи ту ақлу хирад берун гурезанд

ز تو عقل و خرد بیرون گریزند