Шабии мӯшӣ талаб мекард рӯзӣ
شبی موشی طلب میکرد روزی
Чу мӯрони пои ниҳодаи баҳри рӯзӣ
چو موران پا نهاده بهر روزی
Ба гирди хона хумор гардид
به گرد خانهٔ خمار گردید
зи баҳри гандум ва гандум наме дид
ز بهر گندم و گندم نمیدید
Шароб ноб дид устода дар хам
شراب ناب دید استاده در خم
Бихӯрад он бодаро аз ҳирси гандум
بخورد آن باده را از حرص گندم
Ду се бода бихӯрад ва маст шуд гуфт
دو سه باده بخورد و مست شد گفت
Надорам ман ба мардӣ дар ҷаҳони ҷуфт
ندارم من به مردی در جهان جفت
Чу ман дигар куҷо бошад ба мардӣ ?
چو من دیگر کجا باشد به مردی؟
Буд олам ба пеши ман ба гардӣ
بود عالم به پیش من به گردی
Агар олам ҳама гардад зираи пӯш
اگر عالم همه گردد زره پوش
Ба назд ман кунанд мардии фаромӯш
به نزد من کنند مردی فراموش
Бигирам ҷумлаи оламро ба шамшер
بگیرم جمله عالم را به شمشیر
Бабандам пои шеронро ба занҷир
ببندم پای شیران را به زنجیر
Ҳамаи олам ба зери ҳукми орм
همه عالم به زیر حکم آرم
зи каси ман яксар мӯ ғам надорам
ز کس من یکسر مو غم ندارم
Набошад ҳеҷ шоҳии ҳамсари ман
نباشد هیچ شاهی همسر من
Надорад кӯҳи пои лашкари ман
ندارد کوه پای لشکر من
Палангони ҷумла аз ман тарсноканд
پلنگان جمله از من ترسناکند
Ба пеши пои ман монанд хоканд
به پیش پای من مانند خاکند
Азин пас гурбаи гургин ки бошад ? !
ازین پس گربهٔ گرگین که باشد؟!
Ки мӯашонро ба панҷаи сари харошад ?
که موشان را به پنجه سر خراشد؟
Бифармоем ба мӯашони вақти ғайрат
بفرمایم به موشان وقت غیرت
Ки овезанд сараш аз дори ибрат
که آویزند سرش از دار عبرت
Қазоро гурба меомад зи нахҷӣр
قضا را گربه میآمد ز نخجیر
Ба хӯн мӯш меғуред чун шер
به خون موش میغرید چون شیر
Ҳамон дастон ҳаме зад мӯши сармаст
همان دستان همیزد موش سرمست
Даромад гурба ва дар мӯш зад даст
درآمد گربه و در موش زد دست
Ҳаме молида гурбаи мӯшро гӯш
همیمالید گربه موش را گوش
Ҳаме бӯсед дасти гурбаро мӯш
همیبوسید دست گربه را موش
Ба зери пои комаш нарм ме кард
به زیر پای کامش نرم میکرد
Ҳамеи афзуд ӯро меҳнату дард
همی افزود او را محنت و درد
зи ҳасрати дастҳо бар сар ҳаме гуфт
ز حسرت دستها بر سر همیگفت
зи дида ашк меборид ва ме гуфт
ز دیده اشک میبارید و میگفت
Худоро эй шаҳи шерони олам
خدا را ای شه شیران عالم
Ситам бар мо макун бингар ба ҳолам
ستم بر ما مکن بنگر به حالم
Агар ман нестам охир ту ҳастӣ
اگر من نیستم آخر تو هستی
Макун бар нестии чандин ту ҳастӣ
مکن بر نیستی چندین تو هستی
Агар хӯнам бирезӣ май туоне
اگر خونم بریزی میتوانی
Ба пои худ сар оварадам ту доне
به پای خود سر آوردم تو دانی
зи чокар чун хато ояд ба мастӣ
ز چاکر چون خطا آید به مستی
Кунад афв худовандяш ҳастӣ
کند عفو خداوندیش هستی
Ба мастӣ жож хойидам ман ӣнҷо
به مستی ژاژ خاییدم من اینجا
Нагӯям ман дигар ҳаргизи чунин ҳо
نگویم من دگر هرگز چنینها
Ба мастии ҷумлаи риндон дар харобот
به مستی جمله رندان در خرابات
Ҳаме гӯйанд беҳудаи хурофот
همی گویند بیهوده خرافات
Ба мастӣ ҳарчӣ гуфтам узр хоҳам
به مستی هرچه گفتم عذر خواهم
Агар бироаҳ рафтам ҳам ба роҳам
اگر بیراه رفتم هم به راهم
Азин пас бандаи кӯй ту бошам
ازین پس بندهٔ کوی تو باشم
Агар бошам дуъогӯӣ ту бошам
اگر باشم دعاگوی تو باشم
Чу кор аз даст рафт ва мард шуд маст
چو کار از دست رفت و مرد شد مست
Надонад ҳарчӣ гуяд марди сармаст
نداند هرچه گوید مرد سرمست
Набошад дар ҳисобӣ ҳарчӣ гуяд
نباشد در حسابی هرچه گوید
Муроди хотири худ ҳарза ҷӯяд
مراد خاطر خود هرزه جوید
Кунунам афв кун аз рӯй ёрӣ
کنونم عفو کن از روی یاری
Ки моро аз тараҳҳуми ғмгсор ӣ
که ما را از ترحم غمگساری
Ҷавобӣ дод гурбаи мӯшро гуфт
جوابی داد گربه موش را گفت
Ту дуздӣ , нест дар дуздии турои ҷуфт
تو دزدی، نیست در دزدی ترا جفت