Ҷавобаш дод ва гуфт эй чашмаи нур

جوابش داد و گفت ای چشمهٔ نور

зи рухсори ту бодои чашми бади давр

ز رخسار تو بادا چشم بد دور

Чаҳ гӯям бо ки гӯям ин ҳақиқат

چه گویم با که گویم این حقیقت

Забони ваҳм кӣ донад табиат

زبان وهم کی داند طبیعت

Ки бошанд ин ду се пажмурдаи дилҳо

که باشند این دو سه پژمرده دلها

Бимонада поишон дар об ва гулҳо

بمانده پایشان در آب و گلها

Тамаъ аз дому донаи нобурӣда

طمع از دام و دانه نابریده

Шароби васли дилбари ночшидаҳ

شراب وصل دلبر ناچشیده

Чу санги афсурдаи андар бе ниёзӣ

چو سنگ افسرده اندر بی نیازی

Ба сари бурданди умри худ ба бозӣ

به سر بردند عمر خود به بازی

Надорам баҳра аз ҳоли эшон

ندارم بهرهٔ از حال ایشان

Аз он бибридаам аз қоли эшон

از آن ببریده‌ام از قال ایشان

зи мурғони ман барои он рамедам

ز مرغان من برای آن رمیدم

Ки касро муштарӣ худ надидам

که کس را مشتری خود ندیدم

Агар оҳӣ барорам аз дили танг

اگر آهی برآرم از دل تنگ

Бисӯзад бар фалаки миррӣху харчанг

بسوزد بر فلک مریخ و خرچنگ

Бадаради Зуҳраи ҳолеи Зуҳраи хеш

بدرد زهره حالی زهرهٔ خویش

Уторид хок созад баҳраи хеш

عطارد خاک سازد بهرهٔ خویش

Ба чоҳ уфтад ма ва гардад чу моҳӣ

به چاه افتد مه و گردد چو ماهی

Ба саҳрои вуҷӯд эй аз ту шоҳӣ

به صحرای وجود ای از تو شاهی

Ба иқболи ту эй додари олам

به اقبال تو ای دادار عالم

Ки боди абри муродати кори олам

که باد ابر مرادت کار عالم

Бигӯям ҳоли мурғони ситамкор

بگویم حال مرغان ستمکار

Бигӯям то чаҳ донад ҳар касе кор

بگویم تا چه داند هر کسی کار

Саросари қиссаҳоашон боз ҷӯям

سراسر قصه‌هاشان باز جویم

Вази он пас дониш ва эъзоз ҷӯям

وز آن پس دانش و اعزاز جویم