Ба тӯтӣ гуфт эй мурғи шкрхўор

به طوطی گفت ای مرغ شکرخوار

Ту ҳаргиз бӯда бо ман ҷгрхўор

تو هرگز بودهٔ با من جگرخوار

Фасоҳат май фурӯшӣ бе малоҳат

فصاحت می‌فروشی بی ملاحت

Малоҳат бояд онгаҳ баси фасоҳат

ملاحت باید آنگه بس فصاحت

Турогар табъи зираки ёри диданд

تو را گر طبع زیرک یار دیدند

Ба қаҳр аз суҳбат ёрон буриданд

به قهر از صحبت یاران بریدند

Чу устод сухан бикшод чашмат

چو استاد سخن بگشاد چشمت

Биравӣ оина афтод чашмат

بروی آینه افتاد چشمت

Ту дар ойӣна рӯй хеш дидӣ

تو در آیینهٔ روی خویش دیدی

Ту пиндории сухан аз худ шунидӣ

تو پنداری سخن از خود شنیدی

Ту дар ойӣна дидӣ рӯй худ ро

تو در آیینه دیدی روی خود را

Надории дидаи ақлу хирад ро

نداری دیدهٔ عقل و خرد را

Дариғо бар сар ботил бимонадӣ

دریغا بر سر باطل بماندی

зи устоди сухан ғофил бимонадӣ

ز استاد سخن غافل بماندی

Манеҳ ин оинаи зини бештари пеш

منه این آینه زین بیشتر پیش

Рухи устодро зи ойӣнаи хеш

رخ استاد را ز آیینهٔ خویش

Ту ин ойӣнарогар бози доне

تو این آیینه را گر باز دانی

Ба рӯй оина кӣ бози Монӣ

به روی آینه کی باز مانی

Агар дар оинаи оташ ба бинӣ

اگر در آینه آتش به بینی

Ҳам ойини худ ойинӣ ба бинӣ

هم آیین خود آیینی به بینی

Талаб кун хешро зи ойӣнаи берун

طلب کن خویش را ز آیینه بیرون

Қафас башикан биппар бар авҷи гардун

قفس بشکن بپر بر اوج گردون

Машав мағрури ин нутқи музаввар

مشو مغرور این نطق مزور

Макун худро бнодонии ҳнрўр

مکن خود را بنادانی هنرور

Басӣ дар кисвати зибоӣии худ

بسی در کسوت زیبائی خود

Ки зибоӣӣ чу ту бенанд бе ҳад

که زیبائی چو تو بینند بی حد

Ба нодонӣ агар худ вонамӯдӣ

به نادانی اگر خود وانمودی

Гирифтори қафас ҳаргиз набӯдӣ

گرفتار قفس هرگز نبودی

Агар илми ҳама олам бихонӣ

اگر علم همه عالم بخوانی

Чу бе ишқии азу ҳарфӣ ндонӣ

چو بی عشقی ازو حرفی ندانی

Ба худ рафтани раҳ нодида ҷаҳласт

به خود رفتن ره نادیده جهلست

Ба раҳ рафтани бароа рафта саҳласт

به ره رفتن براه رفته سهلست