Ҳарки бар пистаи хандони ту дандон дорад

هرکه بر پستهٔ خندان تو دندان دارد

Ҷон кашад пеши лаби лаъли тугар ҷон дорад

جان کشد پیش لب لعل تو گر جان دارد

Шукру пистаи хандони ту медоне чист

شکر و پستهٔ خندان تو می‌دانی چیست

Чашми сӯзан ки дарави чашма ҳайвон дорад

چشم سوزن که درو چشمهٔ حیوان دارد

Ҳаркиро пистаи хандони ту аз дида бишуд

هرکه را پستهٔ خندان تو از دیده بشد

Дида аз пистаи хандони ту гирён дорад

دیده از پستهٔ خندان تو گریان دارد

Лаби хандони ту аз танги дилии пар намак аст

لب خندان تو از تنگ دلی پر نمک است

Ки басии зери намаки писта хандон дорад

که بسی زیر نمک پستهٔ خندان دارد

Пистаро зери намак аз лаби ту сӯхти ҷигар

پسته را زیر نمک از لب تو سوخت جگر

Пас лабати сӯхтаеро ба чаҳ сӯзон дорад

پس لبت سوخته‌ای را به چه سوزان دارد

Шукр аз пистаи ширини ту шӯр оварда аст

شکر از پستهٔ شیرین تو شور آورده است

Ки лаб чун шукрати шӯр намакдон дорад

که لب چون شکرت شور نمکدان دارد

Ҷонам аз пистаи пуршӯри ту чун писта шавад

جانم از پستهٔ پرشور تو چون پسته شود

Намаки сӯхтагӣ бар дил бирён дорад

نمک سوختگی بر دل بریان دارد

Вонгаҳ аз пистаи ту ин дил шӯр оварда

وآنگه از پستهٔ تو این دل شور آورده

Бо ҷигари пари намаки ангушт ба дандон дорад

با جگر پر نمک انگشت به دندان دارد

Ақл чун пистаи даҳани мондаи магар аз ҳам боз

عقل چون پسته دهن مانده مگر از هم باز

Кон чаҳ шӯраст ки ӯро шкрстон дорад

کان چه شور است که او را شکرستان دارد

эй бути пистаи даҳан бар дилу ҷонами як шаб

ای بت پسته‌دهن بر دل و جانم یک شب

Назарӣ кун ки дилами ҳол парешон дорад

نظری کن که دلم حال پریشان دارد

Ту маро ҳар нафасии пистаи сифат май шиканӣ

تو مرا هر نفسی پسته‌صفت می‌شکنی

Дардам аз ҳад бишуд ин кор чаҳ дармон дорад

دردم از حد بشد این کار چه درمان دارد

Ҷон омад ба лаб аз пистаи раъноати маро

جان آمد به لب از پستهٔ رعنات مرا

Фаррухи он кӯи лаби худ бар лаб ҷонон дорад

فرخ آن کو لب خود بر لب جانان دارد

Ҳеҷ шак нест ки чун писта нагунҷад дар пӯст

هیچ شک نیست که چون پسته نگنجد در پوست

Ҳар ки лаб бар лаби он лаъл Бадахшон дорад

هر که لب بر لب آن لعل بدخشان دارد

Писта дар боз кун охир чаҳ дар бастаи диҳӣ

پسته در باز کن آخر چه در بسته دهی

Ки дилами кори фурӯи баста фаровон дорад

که دلم کار فرو بسته فراوان دارد

Зулф баргир ки хуршеди ту дар соя бимонад

زلف برگیر که خورشید تو در سایه بماند

Писта бигушоӣ ки ёқӯти ту марҷон дорад

پسته بگشای که یاقوت تو مرجان دارد

Бо ман сӯхта чун пистаи буруни ой аз пӯст

با من سوخته چون پسته برون آی از پوست

Чандам аз пистаи хандони ту гирён дорад

چندم از پستهٔ خندان تو گریان دارد

Меҳнат аз рӯй фурӯбаста хешам манимоӣ

محنت از روی فروبستهٔ خویشم منمای

Ки дили сӯхтаи худ меҳнат ҳиҷрон дорад

که دل سوخته خود محنت هجران دارد

Он хати сабз ки аз пистаи лаъл ту дамид

آن خط سبز که از پستهٔ لعل تو دمید

Тозагӣ аз гулу сарсабзӣ райҳон дорад

تازگی از گل و سرسبزی ریحان دارد

Шуда ин пистаи ту тоза ва сарсабз чарост

شده این پستهٔ تو تازه و سرسبز چراست

Магар аз ашки ман сӯхта борон дорад

مگر از اشک من سوخته باران دارد

На ки дар пистаи ту ҳуққа Хизраст ниҳон

نه که در پستهٔ تو حقهٔ خضر است نهان

Об аз чашма хӯрд тозаи рух аз он дорад

آب از چشمه خورد تازه رخ از آن دارد

Дилам аз зулми хат Фстқит ме хоҳад

دلم از ظلم خط فستقیت می‌خواهد

То тазаллуми зи ту дар дарга султон дорад

تا تظلم ز تو در درگه سلطان دارد

То ба хашмат бирасад сӯхта гардад хуршед

تا به خشمت برسد سوخته گردد خورشید

Зон ки буғзи ту шҳо ним сапандон дорад

زان که بغض تو شها نیم سپندان دارد

То бақои ман длсўхтаҳи сӯрати бандад

تا بقای من دلسوخته صورت بندد

Хотирами зоти туро баста паймон дорад

خاطرم ذات تو را بستهٔ پیمان دارد

То дарин доираи ин нуқта хокӣ барҷост

تا درین دایره این نقطهٔ خاکی برجاست

То ки паргори фалаки гардиш даврон дорад

تا که پرگار فلک گردش دوران دارد

Соли умри ту ки аз гардиши даврони хезад

سال عمر تو که از گردش دوران خیزد

Боди чандон ки агар башмурд имкон дорад

باد چندان که اگر بشمرد امکان دارد

Хсрўои хотири аттор ба маддоҳии ту

خسروا خاطر عطار به مداحی تو

Кафи Мӯсои зи дами исо умрон дорад

کف موسی ز دم عیسی عمران دارد