эй парда соз гашта дарин дайри парда дар

ای پرده‌ساز گشته درین دیر پرده در

То кӣ чу карами пелаи нишинӣ ба парда дар

تا کی چو کرم پیله نشینی به پرده در

Чун карами пелаи пардаи худро кунад тамом

چون کرم پیله پرده خود را کند تمام

Зон пардаи гӯр ӯ кунад ин дайри парда дар

زان پرده گور او کند این دیر پرده در

Чун вақт кор туаст чаҳ ғофил нишаста Эй

چون وقت کار توست چه غافل نشسته‌ای

Бархезу вақти кори ғам хештан бихӯр

برخیز و وقت کار غم خویشتن بخور

Чун карами пела бар тани худ беш азин матн

چون کرم پیله بر تن خود بیش ازین متن

Хурсанд гирду ранҷи ҷаҳон беш азин мабар

خرسند گرد و رنج جهان بیش ازین مبر

Чун донау замин буду об бар сиррӣ

چون دانه و زمین بود و آب بر سری

Он ба ки кишт ва зар кунад марди барзигар

آن به که کشت و زر کند مرد برزگر

Гар вақти кишт хуш биншинад миёни даҳ

گر وقت کشت خوش بنشیند میان ده

Доне ки ҳол чун будаш вақти барг ва бар

دانی که حال چون بودش وقت برگ و بر

Кӣ бар дили ту нақш ҳақиқат шавад падед

کی بر دل تو نقش حقیقت شود پدید

Каз нақш нафас ҳаст дилат ҳар нафаси бтар

کز نقش نفس هست دلت هر نفس بتر

Аз дили тамаъи мадор ки сад гӯна шаҳват аст

از دل طمع مدار که صد گونه شهوت است

Нақши дил чу санги ту колнқши фии алҳҷр

نقش دل چو سنگ تو کالنقش فی‌الحجر

Андари ниҳоди булъаҷабати ҳафт дӯзах аст

اندر نهاد بوالعجبت هفت دوزخ است

Аз роҳи панҷ ҳиси ту фурӯбанди ҳафт дар

از راه پنج حس تو فروبند هفت در

Пас бар сироти шаръи равони гирду ҳуши дор

پس بر صراط شرع روان گرد و هوش دار

Зеро ки ҳаст зери сироти оташи сқр

زیرا که هست زیر صراط آتش سقر

Бедори гирд эй дили ғофил ки дар ҷаҳон

بیدار گرد ای دل غافل که در جهان

Ҳамчун харон наёмадае баҳри хобу хур

همچون خران نیامده‌ای بهر خواب و خور

Ту хуфтае зи ҷаҳл ва маро ҳаст сабри онк

تو خفته‌ای ز جهل و مرا هست صبر آنک

То халқи рӯз ҳашар шавад гирди ту ҳашар

تا خلق روز حشر شود گرد تو حشر

Кӯи сад ҳазор гӯнаи забони зарраи зарра ро

کو صد هزار گونه زبان ذره ذره را

То бар дареғи кор ту бошанд навҳа гар

تا بر دریغ کار تو باشند نوحه گر

Бархез зуд ва ҳарчӣ туро ҳаст беш ва кам

برخیز زود و هرچه تو را هست بیش و کم

Бар боди даҳ чу хок ба як нолаи саҳар

بر باد ده چو خاک به یک نالهٔ سحر

Гул кун зи хӯни дидаи ҳамаи хоки саҷдаи гоҳ

گل کن ز خون دیده همه خاک سجده‌گاه

Зон пеш каз гули ту ҳамеи брдмди Хизр

زان پیش کز گل تو همی بردمد خضر

Хоҳӣ ки раҳи барии ту ба нурӣ ки асл ӯст

خواهی که ره بری تو به نوری که اصل اوست

Рӯи гирди аҷзи гирд ки аҷзаст роҳбар

رو گرد عجز گرد که عجز است راهبر

Чизе ки сад ҳазор малики ғарқ нур ӯст

چیزی که صد هزار ملک غرق نور اوست

Охир бидон чигуна расад қӯти башар

آخر بدان چگونه رسد قوت بشر

Пиндоштӣ ки ногузаронии ту дар ҷаҳон

پنداشتی که ناگذرانی تو در جهان

Пиндори ту басаст азоби ту эй писар

پندار تو بس است عذاب تو ای پسر

Чаҳ кам шавад чаҳ бешгар аз тундбоди марг

چه کم شود چه بیش گر از تندباد مرگ

Мӯрӣ бамурд дар ҳамаи ақсои баҳр ва бар

موری بمرد در همه اقصای بحر و بر

Чаҳ вазн оварад шабаҳӣ эй салими дил

چه وزن آورد شبهی ای سلیم دل

Ҷое ки нопадид шавад сад ҷаҳони гуҳар

جایی که ناپدید شود صد جهان گهر

Ангушти боз на ба лаб ва дам мазан аз онк

انگشت باز نه به لب و دم مزن از آنک

Буданд пештари зи ту мардони пари ҳунар

بودند پیشتر ز تو مردان پر هنر

Гар марди роҳи байн шудае айби каси мубин

گر مرد راه‌بین شده‌ای عیب کس مبین

Аз зоғи чашми байну зи товуси пари нигар

از زاغ چشم‌بین و ز طاووس پر نگر

Бар умр эътимод макун зонка умри ту

بر عمر اعتماد مکن زانکه عمر تو

Як лаҳза беш нест ва он ҳаст моҳзр

یک لحظه بیش نیست و آن هست ماحضر

Солии ҳазор Нӯҳ бизӣаст ва ба оқибат

سالی هزار نوح بزیست و به عاقبت

Шуд шаш ҳазор сол ки кард аз ҷаҳони гузар

شد شش هزار سال که کرد از جهان گذر

Ту ҳам яқин бидон ки туро ҳамчуи къбтин

تو هم یقین بدان که تو را همچو کعبتین

Дар шшдр фано фиканд чархи пок бар

در ششدر فنا فکند چرخ پاک بر

Зории ту ҳамчуи коҳ ва агар кӯҳи гирмт

زاری تو همچو کاه و اگر کوه گیرمت

Чун бо аҷали шӯии ту бад-ӣни зӯри коргар

چون با اجل شوی تو بدین زور کارگر

Аз фитна ва бало натавонӣ гурехтан

از فتنه و بلا نتوانی گریختن

Гар фии алмисл чу мурғи барории ҳазор пар

گر فی‌المثل چو مرغ برآری هزار پر

Фарзанд одамаст ки ҳарҷо ки фитна Эй аст

فرزند آدم است که هرجا که فتنه‌ای است

Дар ҳар ду кун ҳаст сӯй ӯ ниҳодаи сар

در هر دو کون هست سوی او نهاده سر

Сад гӯнаи ранҷу меҳнату беморӣу бало

صد گونه رنج و محنت و بیماری و بلا

Сад гӯнаи қаҳру ғуссау ҷавру ғаму зарар

صد گونه قهر و غصه و جور و غم و ضرر

Дар вақти хашм аз дилаши оташи чунон ҷаҳд

در وقت خشم از دلش آتش چنان جهد

Кандар сухани муъоина май афканди шарар

کاندر سخن معاینه می‌افکند شرر

Дар вақти ҳирс то ки ба даст оварад ҷӯй

در وقت حرص تا که به دست آورد جوی

Гӯйӣ ки гашт ҳар сари мўииши дидаи вар

گویی که گشت هر سر موییش دیده‌ور

Дар вақти ҳақад агар будаш бар ҳасуди даст

در وقت حقد اگر بودش بر حسود دست

Қаҳраш чунон кунад ки ҳбо гардаду ҳадар

قهرش چنان کند که هبا گردد و هدر

Сад бори хӯн хеш кунад халқро ҳалол

صد بار خون خویش کند خلق را حلال

То луқмаи ҳаром ба даст оварад магар

تا لقمهٔ حرام به دست آورد مگر

ӣнҷоаши ин ҳамаи ғаму онҷоаш бар сиррӣ

اینجاش این همه غم و آنجاش بر سری

Чандон азобу ҳасрату андеша дигар

چندان عذاب و حسرت و اندیشهٔ دگر

Аввали саволи гӯру азобӣ ки даври бод

اول سؤال گور و عذابی که دور باد

Вонгаҳ ба зери хок шудани хоки раҳгузар

وانگه به زیر خاک شدن خاک رهگذر

Бедор бош эй дили бечораи ғариб

بیدار باش ای دل بیچارهٔ غریب

Бар ҷон худ битарс ва биандеш алҳзр

بر جان خود بترس و بیندیش الحذر

Чандини ҳазор дом бало ҳаст дар раҳат

چندین هزار دام بلا هست در رهت

Худро нигоҳи дори азин доми пари хатар

خود را نگاه دار ازین دام پر خطر

Он косаи сиррӣ ки пар аз боди аҷаб буд

آن کاسهٔ سری که پر از باد عجب بود

Хокӣ шавад ки гул кунад он хоки кӯза гар

خاکی شود که گل کند آن خاک کوزه‌گر

Вонгаҳ ба рӯзи ҳашар ба пеши ҷаҳонён

وانگه به روز حشر به پیش جهانیان

Вохўостш кунанд блошки зи хайру шар

واخواستش کنند بلاشک ز خیر و شر

Неку бадӣ ки кард даройад ба гирд ӯ

نیک و بدی که کرد درآید به گرد او

Ворнд ҳарчӣ кард баду нек дар шимур

وآرند هرچه کرد بد و نیک در شمر

Роҳи сироти тезтар аз теғи пеш ӯ

راه صراط تیزتر از تیغ پیش او

Дӯзах ба зер ӯ дар ва ӯ меравад з бар

دوزخ به زیر او در و او می‌رود ز بر

ӯ дар миёни хавф ва раҷо метапад зи бим

او در میان خوف و رجا می‌تپد ز بیم

То зон ду ҷойгоҳи кадомаш буд мақар

تا زان دو جایگاه کدامش بود مقر

Ҷонам бсухт чора хамӯшӣаст чун кунам

جانم بسوخت چاره خموشی است چون کنم

Чун дар чунин мақом сухан нест муътабар

چون در چنین مقام سخن نیست معتبر

Дармони одамӣ ба ҳақиқат фаноӣ ӯст

درمان آدمی به حقیقت فنای اوست

То лиззатӣ биёбаду умрии барад ба сар

تا لذتی بیابد و عمری برد به سر

эй аҳли хоки ин чаҳ хамӯшӣаст чанд азин

ای اهل خاک این چه خموشی است چند ازین

Моро зи ҳол хеш кунед андакии хабар

ما را ز حال خویش کنید اندکی خبر

Дар зери хок бо дили пари хӯн чигуна ед

در زیر خاک با دل پر خون چگونه‌اید

То кӣ кунед дар шиками хоки хӯни зибр

تا کی کنید در شکم خاک خون زبر

Охир нигаҳ кунед ки баъд аз ҳазор сол

آخر نگه کنید که بعد از هزار سال

Зери қадам чигуна бимонадед паии сипар

زیر قدم چگونه بماندید پی سپر

Огоҳ май шадид чу мӯрии ҳамеи гузашт

آگاه می‌شدید چو موری همی‌گذشت

Чун шуд ки гашти чашми шумо мӯрро ммр

چون شد که گشت چشم شما مور را ممر

Зин пеш бӯдаед ҷигари гӯшаи ҷаҳон

زین پیش بوده‌اید جگر گوشهٔ جهان

Акнӯн чаҳ шуд ки об надоред дар ҷигар

اکنون چه شد که آب ندارید در جگر

Зини пеш дар шумо асарӣ кард ҳар сухан

زین پیش در شما اثری کرد هر سخن

Пас чун ки аз шумо на хабар монад ва на асар

پس چون که از شما نه خبر ماند و نه اثر

Зини пеши тоби гирд ва ғуборӣ надоштед

زین پیش تاب گرد و غباری نداشتید

Имрӯзи ҷумлаи гирд ва ғуборед сар ба сар

امروز جمله گرد و غبارید سر به سر

Шахсе ки ӯ з ноз нагунҷед дар ҷаҳон

شخصی که او ز ناز نگنجید در جهان

Дар гӯри тангу тира чаҳ созад зиҳии хатар

در گور تنگ و تیره چه سازد زهی خطر

Он кӯ нахурд ҳеҷ таомӣ ки буи дошт

آن کو نخورد هیچ طعامی که بوی داشت

Акнӯн бибин ки хӯрд таниши карами мухтасар

اکنون ببین که خورد تنش کرم مختصر

Он кӯи зи ъз ва ноз намекард чашми боз

آن کو ز عز و ناز نمی‌کرد چشم باز

Афтодаи чашми хонаи зебоӣ ӯ ба дар

افتاده چشم خانهٔ زیبای او به در

Чаҳ меҳнатаст ин ва чаҳ дардаст ва чаҳ дареғ

چه محنت است این و چه درد است و چه دریغ

Худ ин чаҳ корвон ва чаҳ роҳаст ва чаҳ сафар

خود این چه کاروان و چه راه است و چه سفر

Ёрб зи ҳайбати туу андешаи мудом

یارب ز هیبت تو و اندیشهٔ مدام

Ҳам ашки ман чу сим шуд ва ҳам рухам чу зар

هم اشک من چو سیم شد و هم رخم چو زر

Аз бими қаҳри ту дили аттор хаста шуд

از بیم قهر تو دل عطار خسته شد

Аз рӯй лутф дар ман длхстаҳ кун назар

از روی لطف در من دلخسته کن نظر

Чизе ки дидӣ аз ман ошуфтаи рӯзгор

چیزی که دیدی از من آشفته روزگار

эй ногузир аз сари он ҷумла дар гузар

ای ناگزیر از سر آن جمله در گذر

Ҳар кӯи зи сидқи дил ба дъоиим ёд дошт

هر کو ز صدق دل به دعاییم یاد داشت

Ёрб ба фазли парда ӯ пеши каси мдр

یارب به فضل پردهٔ او پیش کس مدر