эй ҳам нафасон то аҷал омад ба сари ман

ای هم‌نفسان تا اجل آمد به سر من

Аз пои дарафтодам ва хӯн шуд ҷигари ман

از پای درافتادم و خون شد جگر من

Рафтам на чунон комднм рӯй буд низ

رفتم نه چنان کامدنم روی بود نیز

На ҳаст умедам ки кас ояд ба бар ман

نه هست امیدم که کس آید به بر من

Охир ба сари хок ман ойед замонӣ

آخر به سر خاک من آیید زمانی

Ваз хок бипурсед нишону хабари ман

وز خاک بپرسید نشان و خبر من

Гар хоки замини ҷумла ба ғарболи ббизнд

گر خاک زمین جمله به غربال ببیزند

Чаҳ суд ки як зарра наёбанд асари ман

چه سود که یک ذره نیابند اثر من

Ман донам ва ман ҳоли худ андари лаҳади танг

من دانم و من حال خود اندر لحد تنگ

Ҷузи ман ки бидонад ки чаҳ омад ба сари ман

جز من که بداند که چه آمد به سر من

Бисёр зи ман дардисар ва ранҷ кашиданд

بسیار ز من دردسر و رنج کشیدند

Растанад кунун аз ман ва аз дардисари ман

رستند کنون از من و از دردسر من

Ғамҳои дилам бар ки шуморам ки наёяд

غمهای دلم بر که شمارم که نیاید

То рӯзи шумори ин ҳамаи ғам дар шимури ман

تا روز شمار این همه غم در شمر من

Ман дасти тиҳӣ бо дили пар дард бирафтам

من دست تهی با دل پر درد برفتم

Бурданд ба тороҷи ҳамаи симу зари ман

بردند به تاراج همه سیم و زر من

Дар нози басии шом ва саҳар хӯрдам ва хуфтам

در ناز بسی شام و سحر خوردم و خفتم

На шом падедаст кунун на саҳари ман

نه شام پدید است کنون نه سحر من

Аз хобу хури хеш чаҳ гӯям ки намонда аст

از خواب و خور خویش چه گویم که نمانده است

Ҷузи ҳасрату тшўири зи хобу зи хури ман

جز حسرت و تشویر ز خواب و ز خور من

Бисёр бкўшидм ва ҳам ҳеҷ накардам

بسیار بکوشیدم و هم هیچ نکردم

Чун ҳеҷ накардам чаҳ кунад каси ҳунари ман

چون هیچ نکردم چه کند کس هنر من

Ғофили мншиниди чунин зонка яке рӯз

غافل منشینید چنین زانکه یکی روز

Бар бандади аҷал низ шуморо камари ман

بر بندد اجل نیز شما را کمر من

Ҷон дар ҳазар афтод вале вақт шуд омад

جان در حذر افتاد ولی وقت شد آمد

Ҷонам шуд ва бефоида омад ҳазари ман

جانم شد و بی‌فایده آمد حذر من

Бар ман ҳамаи дарҳо чу фурӯи басти аҷали сахт

بر من همه درها چو فرو بست اجل سخت

То рӯзи қиёмат ки дар ояд з дар ман

تا روز قیامت که در آید ز در من

Дар бодия монадем кунун то ба қиёмат

در بادیه ماندیم کنون تا به قیامت

Бемураккаб ва безод дариғо сафари ман

بی‌مرکب و بی‌زاد دریغا سفر من

Аз бас ки хатар ҳаст дарин роҳи марои пеш

از بس که خطر هست درین راه مرا پیش

Дам менатавон зад зи раҳи пурхатари ман

دم می‌نتوان زد ز ره پرخطر من

Даии тозаи тзрўӣ ба дами андари чамани лутф

دی تازه تذروی به دم اندر چمن لطف

Имрӯзи фурӯи рехти ҳамаи болу пари ман

امروز فرو ریخت همه بال و پر من

Дай дар мақари ҷоҳ ба сад ноз нишаста

دی در مقر جاه به صد ناز نشسته

Тобут шуд имрӯзи мақому мақари ман

تابوت شد امروز مقام و مقر من

Аз хӯни кафанам тар шуд ва аз хоки танами хушк

از خون کفنم تر شد و از خاک تنم خشک

Инаст кунун зери замини хушк ватар ман

این است کنون زیر زمین خشک و تر من

Ман зери лаҳади хуфта ва май боз на астад

من زیر لحد خفته و می باز نه استد

Борон дариғо ҳамаи шаб аз зибри ман

باران دریغا همه شب از زبر من

Бар боди ҳавои навҳа ман мекунад оғоз

بر باد هوا نوحهٔ من می‌کند آغاز

Ҳар хок ки шуд зери қадами паии сипари ман

هر خاک که شد زیر قدم پی سپر من

Ҳаргоҳ ки дар мотам ва дар навҳа гароед

هرگاه که در ماتم و در نوحه گراید

Мотам зада бояд ки буд навҳагар ман

ماتم‌زده باید که بود نوحه گر من

Хоҳам ки дарин воқеа аз бас ки бгринд

خواهم که درین واقعه از بس که بگریند

Пар гул шавад аз ашки ҳамаи раҳгузари ман

پر گل شود از اشک همه رهگذر من

Дардо ва дариғо ки дарин дард надоранд

دردا و دریغا که درین درد ندارند

Як зарраи хабар аз ман ва аз хайру шари ман

یک ذره خبر از من و از خیر و شر من

Дардо ва дариғо ки басии моҳзрм буд

دردا و دریغا که بسی ماحضرم بود

Имрӯз дареғаст ҳамаи моҳзри ман

امروز دریغ است همه ماحضر من

Дардо ва дариғо ки надонам ки куҷо шуд

دردا و دریغا که ندانم که کجا شد

Он дидаи биноу дили роҳ бар ман

آن دیدهٔ بینا و دل راه بر من

Дардо ва дариғо ки з оҳанг форуманд

دردا و دریغا که ز آهنگ فروماند

Дар парда шуд овози хуши парда дар ман

در پرده شد آواز خوش پرده‌در من

Дардо ва дариғо ки чу дар шаст фитодам

دردا و دریغا که چو در شست فتادم

Аз дарҷи садаф рехта шуд сӣ гуҳари ман

از درج صدف ریخته شد سی گهر من

Дардо ва дариғо ки фурӯи рехт ба сад дард

دردا و دریغا که فرو ریخت به صد درد

Ҳамчуи гули сурхи он лаб ҳамчун шукри ман

همچو گل سرخ آن لب همچون شکر من

Дардо ва дариғо ки маро хор ниҳоданд

دردا و دریغا که مرا خار نهادند

То шуд чу гули зарди рух чун қамари ман

تا شد چو گل زرد رخ چون قمر من

Дардо ва дариғо ки ба як боди ҷаҳони сӯз

دردا و دریغا که به یک باد جهان‌سوز

Дар хоки лаҳади рехти ҳамаи барг ва бар ман

در خاک لحد ریخت همه برگ و بر من

Дардо ва дариғо ки ситурданад ба як бор

دردا و دریغا که ستردند به یک بار

Аз дафтари умри ояти ақлу басари ман

از دفتر عمر آیت عقل و بصر من

Дардо ва дариғо ки ҳам аз хушк ватар айём

دردا و دریغا که هم از خشک و تر ایام

Бар хоки фурӯи рехти ҳамаи хушк ватар ман

بر خاک فرو ریخت همه خشک و تر من

Аттор дилӣ дорад ва он низ ба хӯни ғарқ

عطار دلی دارد و آن نیز به خون غرق

То кӣ нигарад дар дили ман додгари ман

تا کی نگرد در دل من دادگر من

Гар ҳақ ба дилами як назари лутфи расонад

گر حق به دلم یک نظر لطف رساند

Ҳқо ки наёяд ду ҷаҳон дар назари ман

حقا که نیاید دو جهان در نظر من