Тоб рӯй ту офтоб надошт

تاب روی تو آفتاب نداشت

Буии зулфи ту машк ноб надошт

بوی زلف تو مشک ناب نداشت

Хозини хулди ҳашт хулди бгшт

خازن خلد هشت خلد بگشت

Дар хури ҷоми ту шароб надошт

در خور جام تو شراب نداشت

Заррае пеши лаъли серобат

ذره‌ای پیش لعل سیرابت

Чашмаи офтоб об надошт

چشمهٔ آفتاب آب نداشت

Лаълат аз офтоб кард савол

لعلت از آفتاب کرد سؤال

Кончаҳ ӯ дошт офтоб надошт

کانچه او داشت آفتاب نداشت

Гуфт то сргшоди чашмаи ту

گفت تا سرگشاد چشمهٔ تو

Оби ҳайвон чун гулоб надошт

آبِ  حیوان ، چنین گلاب نداشت

Ҳамчуи ман оби Хизру кавсари ҳам

همچو من آب خضر و کوثر هم

Зери сӣ лؤлؤ хўшоб надошт

زیر سی لؤلؤ خوشاب نداشت

Чашма беоб кӣ ба кор ояд

چشمه بی‌آب کی به کار آید

Зини сухани офтоб тоб надошт

زین سخن آفتاب تاب نداشت

Ҳамаи даъвӣ ӯ завол омад

همه دعوی او زوال آمد

Зард аз он шуд ки як ҷавоб надошт

زرد از آن شد که یک جواب نداشت

Давр аз рӯй ҳамчуи хуршедат

دور از روی همچو خورشیدت

Чашми ман ним зарра хоб надошт

چشم من نیم ذره خواب نداشت

Кист каз чашми масти хўнризт

کیست کز چشم مست خونریزت

Бодаи нохӯрдаи дил хароб надошт

باده ناخورده دل خراب نداشت

Кист каз дасти фарқи мишкӣнат

کیست کز دست فرق مشکینت

Даст бар фарқ чун рубоб надошт

دست بر فرق چون رباب نداشت

Кист каз ишқи лолаи рухи ту

کیست کز عشق لالهٔ رخ تو

Рух чу лола ба хӯн хизоб надошт

رخ چو لاله به خون خضاب نداشت

Гарчи сайдами марои макаш ба азоб

گرچه صیدم مرا مکش به عذاب

Кас чу ман сайдро азоб надошт

کس چو من صید را عذاب نداشت

Ман чунон лоғарам ки паҳлавии ман

من چنان لاغری ، که پهلویِ من

Ҷузи дил аз лоғарӣ кабоб надошт

جز دل از لاغری کباب نداشت

Кас ба хӯни резии чунон лоғар

کس به خون‌ریزی چنان لاغر

То ки фарбеҳ нашуд шитоб надошт

تا که فربه نشد شتاب نداشت

То ки сайд ту шуд дили аттор

تا که صید تو شد دل عطار

Синаи холии з изтироб надошт

سینه خالی ز اضطراب نداشت