эй дилами маст чашма навишт

ای دلم مست چشمهٔ نوشت

Дар хатам аз хати сияҳи пӯшат

در خطم از خطِ سیه‌پوشت

Боди сарсабзии хатат ки ба лутф

باد سرسبزی خطت که به لطف

Сар бурун зад з чашма навишт

سر برون زد ز چشمهٔ نوشت

Ҳалқа дар гӯш кард халқ ро

حلقه در گوش کرد خلقی را

Ҳалқаи зулф бар биногвашат

حلقهٔ زلف بر بناگوشت

Ҳамчуи ман сад ҳазор саргашта

همچو من صد هزار سرگشته

Ҳалқа дар гӯши ҳалқаи гӯшт

حلقه‌در‌گوشِ حلقهٔ گوشت

Гашти маълуми ман ки ҷони набард

گشت معلوم ِ من که جان نبُرد

Дилам аз турраи сияҳи пӯшат

دلم از طرهٔ سیه‌پوشت

Ту ба ҷону дилии ҷФокўшм

تو به جان و دلت ، جفاکوشی

Ман ба ҷону дилами вФокўшт

من به جان و دلم وفاکوشت

Ишва мафруш зонка ман пас азин

عشوه مفروش زانکه من پس ازین

Нахуррам низ хоби харгӯшат

نخرم نیز خواب خرگوشت

Ёд кун аз касе ки дар ҳамаи умр

یاد کن از کسی که در همه عمر

Накунад лаҳзае фаромӯшат

نکند لحظه‌ای فراموشت

Маст аз онам чунин ки дар бар хеш

مست از آنم چنین که در بر خویش

Маст дар хоб дидаам дӯшат

مست در خواب دیده‌ام دوشت

Бӯ ки таъбири хобам он бошад

بو که تعبیر خوابم آن باشد

Ки шавам имшабии ҳам оғӯшат

که شوم امشبی هم‌آغوشت

Дили аттор , бодаи нохӯрда

دل عطار، باده‌ناخورده

То қиёмат бимонада мадҳушат

تا قیامت بمانده مدهوشت

Хониш
ғзл шморҳ 127 — ъндлӣб