эй зулфи ту дому донаи холат

ای زلف تو دام و دانه خالت

Ҳар сайд ки мекунӣ ҳалолат

هر صید که می‌کنی حلالت

Хуршеди дроўФтодаҳи пайваст

خورشید دراوفتاده پیوست

Дар ҳалқаи доми шаби мисолат

در حلقهٔ دام شب مثالت

Ҳамчун нқтии сияҳи падедор

همچون نقطی سیه پدیدار

Бар чеҳраи офтоби холат

بر چهرهٔ آفتاب خالت

Дили фитнаи турраи сиёҳат

دل فتنهٔ طرهٔ سیاهت

Ҷони ташнаи чашмаи зулолат

جان تشنهٔ چشمهٔ زلالت

Аз олами ҳасани дояи лутф

از عالم حسن دایه لطف

Оварда ба сад ҳазор солат

آورده به صد هزار سالت

Рухи зарду кабӯди ҷомаи хуршед

رخ زرد و کبود جامه خورشید

Саргаштаи зарраи висолат

سرگشتهٔ ذرهٔ وصالت

Ту хуфтау ахтарони ҳамаи шаб

تو خفته و اختران همه شب

Мабҳут бимонада дар ҷамолат

مبهوت بمانده در جمالت

Ту моҳи тамомӣу аҷаби онк

تو ماه تمامی و عجب آنک

Ангушт намой шуд ҳилолат

انگشت نمای شد هلالت

Мурғии аҷабӣ ки ме нагунҷад

مرغی عجبی که می‌نگنجد

Дар саҳни сипеҳри пару болат

در صحن سپهر پر و بالت

Чун дар ту тавон расед чун кас

چون در تو توان رسید چون کس

Ҳаргиз нарасед дар хаёлат

هرگز نرسید در خیالت

Пай гум кардӣ чунонкии ҳаргиз

پی گم کردی چنانکه هرگز

Каси паии набард ба ҳеҷ ҳолат

کس پی نبرد به هیچ حالت

Хоҳад ки басӣ бигӯед аз ту

خواهد که بسی بگوید از تو

Аттор вале буд малолат

عطار ولی بود ملالت