Будӣ ки з худ набӯд гардад

بودی که ز خود نبود گردد

Шоистаи васл зуд гардад

شایستهٔ وصل زود گردد

Чӯбӣ ки фано нагардад аз худ

چوبی که فنا نگردد از خود

Мумкин набӯд ки авд гардад

ممکن نبود که عود گردد

Ин кори шигарф дар тариқат

این کار شگرف در طریقت

Бар буд ту ва набӯд гардад

بر بود تو و نبود گردد

Ҳргаҳ ки вуҷӯди ту адами гашт

هرگه که وجود تو عدم گشت

Ҳолеи адамат вуҷӯд гардад

حالی عدمت وجود گردد

эй ошиқи хеши вақти номад

ای عاشق خویش وقت نامد

Коблиси ту дар суҷуд гардад

کابلیس تو در سجود گردد

Дил дар раҳи нафаси бохтии пок

دل در ره نفس باختی پاک

То нафаси ту ҷуфт суд гардад

تا نفس تو جفت سود گردد

Дил нафас шуд ва шигифтат ояд

دل نفس شد و شگفتت آید

Гар як алавӣ ҷуҳуд гардад

گر یک علوی جهود گردد

Ҳар дам ки ба нафас май барорӣ

هر دم که به نفس می برآری

Дар дидаи дил чу дӯд гардад

در دیدهٔ دل چو دود گردد

Бе шаки дили ту аз он чунон дӯд

بی شک دل تو از آن چنان دود

Кӯрӣ шавад ва кабӯд гардад

کوری شود و کبود گردد

Аттор бигуфт ончӣ донист

عطار بگفت آنچه دانست

Боқии ҳама бар шунӯд гардад

باقی همه بر شنود گردد