То дӯст бар дилам дар олам фароз кард

تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

Дилро ба ишқи хеши зи ҷон бениёз кард

دل را به عشق خویش ز جان بی نیاز کرد

Дил аз шароби ишқ чу бар хештан фитод

دل از شراب عشق چو بر خویشتن فتاد

Аз ҷон бишуст даст ва ба ҷонон дароз кард

از جان بشست دست و به جانان دراز کرد

Фарёд баркашид чу маст аз шароби ишқ

فریاد برکشید چو مست از شراب عشق

Бихўд шуду зи нанги худӣ эҳтироз кард

بیخود شد و ز ننگ خودی احتراز کرد

Чун дил бишуст аз баду неки ҳамаи ҷаҳон

چون دل بشست از بد و نیک همه جهان

Такбир кард бар дил ва бар вай намоз кард

تکبیر کرد بر دل و بر وی نماز کرد

Бар рӯй дӯсти дида чу бар дӯхт аз ду кун

بر روی دوست دیده چو بر دوخت از دو کون

Ин дида чун фароз шуд он дида боз кард

این دیده چون فراز شد آن دیده باز کرد

Пеш аз аҷал бамурд ва бидон зиндагӣ расед

پیش از اجل بمرد و بدان زندگی رسید

Идрӣси вақти гашт ки ҷони чашм боз кард

ادریس وقت گشت که جان چشم باز کرد

Чандон ки рафт роҳ ба охир наме расед

چندان که رفت راه به آخر نمی‌رسید

Дар ҳар қадами ҳазор ҳақиқат муҷоз кард

در هر قدم هزار حقیقت مجاز کرد

Аттори шарҳ чун диҳад андари ҳазор сол

عطار شرح چون دهد اندر هزار سال

Он некуӣ ки бо дил ӯ длнўоз кард

آن نیکویی که با دل او دلنواز کرد