Чун боди сабои сӯии чаман тохтан оварад

چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد

Гӯйӣ ба ғанимати ҳамаи машк хутан оварад

گویی به غنیمت همه مشک ختن آورد

Зон тохтанаши Юсуфи дил гар нашуд аФгор

زان تاختنش یوسف دل گر نشد افگار

Пас аз чаҳ сабаби ғарқа ба хӯн перҳан оварад

پس از چه سبب غرقه به خون پیرهن آورد

Ашколи бадоеъи ҳама дар парда рашканд

اشکال بدایع همه در پردهٔ رشکند

Зини шакл ки аз пардаи бурун ёсуман оварад

زین شکل که از پرده برون یاسمن آورد

Ҳаргизи зи гул ва машк науфтод ба саҳро

هرگز ز گل و مشک نیفتاد به صحرا

Зини буи ки аз нофа ба саҳро саман оварад

زین بوی که از نافه به صحرا سمن آورد

Сад байза анбар нахирад кас ба ҷӯй низ

صد بیضهٔ عنبر نخرد کس به جوی نیز

Зини расм ки дар боғ кунун Настаран оварад

زین رسم که در باغ کنون نسترن آورد

Ҳар лаҳзаи сабо аз паии сад роз наоне

هر لحظه صبا از پی صد راز نهانی

Аз машк барафканад ва ба гӯш чаман оварад

از مشک برافکند و به گوش چمن آورد

Он роз ба тифлии ҳамаи исои сафатон ро

آن راز به طفلی همه عیسی صفتان را

Дар маҳд чу исо ба шукр дар сухан оварад

در مهد چو عیسی به شکر در سخن آورد

Чун кард гули сурхи арақ аз рухи ёрам

چون کرد گل سرخ عرق از رخ یارم

Обӣ чу гулобаши зи сафо дар даҳан оварад

آبی چو گلابش ز صفا در دهن آورد

Лола чу шаҳидони ҳамаи оғишта ба хӯн шуд

لاله چو شهیدان همه آغشته به خون شد

Сар аз ғам кам умрии худ дар кафан оварад

سر از غم کم عمری خود در کفن آورد

Аввали нафас аз машк чу аттор ҳаме зад

اول نفس از مشک چو عطار همی زد

Охири ҷгарии сӯхтаи дилтар з ман оварад

آخر جگری سوخته دل‌تر ز من آورد