Зини дами исо ки ҳар соъат саҳар ме оварад

زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد

Олимӣ бар хуфтаи сар аз хок бар ме оварад

عالمی بر خفته سر از خاک بر می‌آورد

Ҳар замони абр аз ҳавои нзлӣ дигар май афканд

هر زمان ابر از هوا نزلی دگر می‌افکند

Ҳар нафаси боғ аз сабои зебӣ дигар ме оварад

هر نفس باغ از صبا زیبی دگر می‌آورد

Абртар доман барои хушки мағзони чаман

ابر تر دامن برای خشک مغزان چمن

Аз биҳишти адани марворид тар ме оварад

از بهشت عدن مروارید تر می‌آورد

Ҳар куҷо дар зери хоки тираи ганҷӣ равшан аст

هر کجا در زیر خاک تیره گنجی روشن است

Дасти абраши пои кӯбони боз бар ме оварад

دست ابرش پای کوبان باز بر می‌آورد

Таъми шер ва шукр ояд аз лаби Тифлони боғ

طعم شیر و شکر آید از لب طفلان باغ

Зонка об аз абри шер чун шукр ме оварад

زانکه آب از ابر شیر چون شکر می‌آورد

Бо насими субҳи гӯйии рози ғайбӣ дар миён аст

با نسیم صبح گویی راز غیبی در میانست

Каз замири оҳӯони чин хабар ме оварад

کز ضمیر آهوان چین خبر می‌آورد

Ғунча чу зарқи худ аз боло талаб дорад чу абр

غنچه ، چون  رزقِ خود از بالا طلب دارد ، چو ابر

Аз барои он даҳони болой сар ме оварад

از برای آن دهان بالای سر می‌آورد

Гар з бе баррагии даруни ғунча хӯн мехӯрд гул

گر ز بی برگی درون غنچه خون می‌خورد گل

Ҳар дам аз пардаи буруни баррагӣ дигар ме оварад

هر دم از پرده برون برگی دگر می‌آورد

Машкро чун буии нуқсон май пазирад аз ҷигар

مشک را چون بوی نقصان می‌پذیرد از جگر

Гул чигуна буии мишкӣн аз ҷигар ме оварад

گل چگونه بوی مشکین از جگر می‌آورد

Гул чу медонад ки умрӣ срсрӣ дорад чу барқ

گل چو می‌داند که عمری سرسری دارد چو برق

Зиндагонӣ бар сари оташ ба сар ме оварад

زندگانی بر سر آتش به سر می‌آورد

Наргиси симин чу пар май ҷом заррин ме кашад

نرگس سیمین چو پر می جام زرین می‌کشد

Сари гаронӣ ҳар дамаш аз пой дар ме оварад

سر گرانی هر دمش از پای در می‌آورد

Лоҷарам аз бас ки мехӯрдааст он махмури чашм

لاجرم از بس که مِی‌ خورده است آن مخمور چشم

Чашм хоб олуд пари хоб саҳар ме оварад

چشم خواب آلود پر خواب سحر می‌آورد

ё сабои тунди гӯйии симу зарро ме занад

یا صبای تند گویی سیم و زر را می‌زند

Зин қабл дар дасти симини ҷом зар ме оварад

زین قِبَل ، در دست سیمین جام زر می‌آورد

То ки дар боғи сухан аттор шуд тоўси ишқ

تا که در باغ سخن ، عطار شد طاووس عشق

Дар сухани хуршедро дар зер пар ме оварад

در سخن خورشید را در زیر پر می‌آورد