Лавҳ чу симати хаттӣ чу қӣр бар оварад
لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد
То дилам аз хати ту нафир бар оварад
تا دلم از خط تو نفیر بر آورد
Лаъл ту мехӯрд хӯни сӯхтаи ман
لعل تو میخورد خون سوختهٔ من
То хатати он хӯн кунун зи шер бар оварад
تا خطت آن خون کنون ز شیر بر آورد
Гарчи дилам дар кашид рӯй чаҳ мақсӯд
گرچه دلم ، در کشید روی ز مقصود
Хати ту чун мӯяш аз хамир бар оварад
خط تو چون مویش از خمیر بر آورد
Чашми ту ёрб з ҳар ки рӯй ту хоҳад
چشم تو یارب ز هر که روی تو خواهد
Ончии ҳалокат ба захми тир бар оварад
آنچه هلاکت به زخم تیر بر آورد
Душман ойӣнаам агарчӣ буд рост
دشمن آیینهام اگرچه بود راست
Кӯ ба дурӯғии туро назир бар оварад
کو به دروغی تو را نظیر بر آورد
Дар сифатат рафт ва рўб кард басии дил
در صفتت رفت و روب کرد بسی دل
Лоҷарами он гирд аз замир бар оварад
لاجرم آن گرد از ضمیر بر آورد
То ки сари размаи ҷамоли кушодӣ
تا که سر رزمهٔ جمال گشادی
Рашки дамор аз маи мунир бар оварад
رشک دمار از مه منیر بر آورد
Атлас рӯй ту акс бар фалаки андохт
اطلس روی تو عکس بر فلک انداخت
Чеҳраи хуршед чун з зер баровард
چهرهٔ خورشید چون ز زیر برآورد
Субҳи рахт то зи ҷайби ҳасани баромад
صبح رخت تا ز جیب حسن برآمد
То ба абади пои шаби зи қӣр бар оварад
تا به ابد پای شب ز قیر بر آورد
Ақли магар сар кашид аз сари зулфат
عقل مگر سر کشید از سر زلفت
Сар ба фусунҳои дилпазир бар оварад
سر به فسونهای دلپذیر بر آورد
Зулфи ту худ ақлро бибаст ба мӯе
زلف تو خود عقل را ببست به مویی
Гирди ҳамаи оламаши асир бар оварад
گرد همه عالمش اسیر بر آورد
Ақли басии гирди васфи лаъли ту май гашт
عقل بسی گرد وصف لعل تو میگشت
То ки суханҳои ҷои гир бар оварад
تا که سخنهای جایگیر بر آورد
Бахти ҷавони лаби ту дар даҳанаш кард
بخت جوان لب تو در دهنش کرد
Ҳар нафасиро ки ақли пер бар оварад
هر نفسی را که عقل پیر بر آورد
Бе лаби ту дил надошт сабри замонӣ
بی لب تو دل نداشت صبر زمانی
Ҷон ба лаб аз ҳалқи ногузир бар оварад
جان به لب از حلق ناگزیر بر آورد
Чун нанавозӣ маро чу чанг ки аттор
چون ننوازی مرا چو چنگ که عطار
Ҳар нафасии нолае чу зер бар оварад
هر نفسی نالهای چو زیر بر آورد