Чу ҷону дили з май ишқи дӯши ҷӯш бар оварад

چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد

Дилами зи даст дар афтоду ҷони хурӯш бар оварад

دلم ز دست در افتاد و جان خروش بر آورد

Шароб ишқ нахурдаст ҳар ки то ба қиёмат

شراب عشق نخوردست هر که تا به قیامت

зи завқи мастии ишқати дамӣ ба ҳуш бар оварад

ز ذوق مستی عشقت دمی به هوش بر آورد

Биор дардии андӯҳу софи ишқи дилам ро

بیار دردی اندوه و صاف عشق دلم را

Ки ақли пунбаи пиндори худ зи гӯш бар оварад

که عقل پنبهٔ پندار خود ز گوش بر آورد

Биор дард ки маъшӯқ ман гирифт марои маст

بیار درد که معشوق من گرفت مرا مست

Миёни дард ва ба бозори дарди нӯш бар оварад

میان درد و به بازار درد نوش بر آورد

Фиканд хирқа ва зуннор доду масту харобам

فکند خرقه و زنار داد و مست و خرابم

Ба гирди шаҳр чу риндон май фуруш бар оварад

به گرد شهر چو رندان می فروش بر آورد

Маро ба халқ намӯд ва бирафт дили зи пай ӯ

مرا به خلق نمود و برفت دل ز پی او

Чунон намӯд ки аз роҳи дидаи ҷӯш бар оварад

چنان نمود که از راه دیده جوش بر آورد

Ба як шароб ки дар ҳалқи пери қавми фурӯи рехт

به یک شراب که در حلق پیر قوم فرو ریخت

Ҳазор наъра аз он пери Фўтаҳи пӯш бар оварад

هزار نعره از آن پیر فوطه‌پوش بر آورد

зи орзӯии рух ӯ дилам чунонаст ки безор

ز آرزوی رخ او دلم چنانست که بیزار

Ҳазор оҳи зи шавқи рухи накӯаш бар оварад

هزار آه ز شوق رخ نکوش بر آورد

Сухан чигуна ниўшм бирав ки хотири аттор

سخن چگونه نیوشم برو که خاطر عطار

Маро ба ишқи зи ақли сухани нюаш бар оварад

مرا به عشق ز عقل سخن نیوش بر آورد