Хаттии сабз аз занхдон мебар оварад

خطی سبز از زنخدان می بر آورد

Маро аз дил на каз ҷон мебар оварад

مرا از دل نه کز جان می بر آورد

Хаташ хуш хон аз он омад ки бе калак

خطش خوش خوان از آن آمد که بی کلک

Мидод аз лаъли хандон мебар оварад

مداد از لعل خندان می بر آورد

Мидоди ӣнҷо чаҳ бошад лавҳи симаш

مداد اینجا چه باشد لوح سیمش

зи нуқраи хат хуш хон мебар оварад

ز نقره خط خوش‌خوان می بر آورد

Кадомин хат хато рафт ончӣ гуфтам

کدامین خط خطا رفت آنچه گفتم

Магари хор аз гулистон мебар оварад

مگر خار از گلستان می بر آورد

Чунин боғӣ чаҳ ҷой хор бошад

چنین باغی چه جای خار باشد

Ки аз гулбарги райҳон мебар оварад

که از گلبرگ ریحان می بر آورد

Чаҳ мегӯям ки райҳон ходим ӯст

چه می‌گویم که ریحان خادم اوست

Ки сунбул аз намакдон ме баровард

که سنبل از نمکدان می برآورد

Чаҳ ҷои сунбули торик рӯй аст

چه جای سنبل تاریک‌روی است

Ки сабзаи зоб ҳайвон ме баровард

که سبزه زاب حیوان می برآورد

Наботи ӣнҷо чаҳ завқи оради валикин

نبات اینجا چه ذوق آرد ولیکن

Зумуррадро зи марҷон мебар оварад

زمرد را ز مرجان می بر آورد

зи сабзаи ҳеҷ ширинӣ наёяд

ز سبزه هیچ شیرینی نیاید

Набот аз шкрстон мебар оварад

نبات از شکرستان می بر آورد

Чаҳ синҷид дар чунин мавзеи зумуррад

چه سنجد در چنین موضع زمرد

Ки машк аз моҳи тобон мебар оварад

که مشک از ماه تابان می بر آورد

Ки донад то ба сарсабзии хат ӯ

که داند تا به سرسبزی خط او

Чаҳ ширинии зи девон мебар оварад

چه شیرینی ز دیوان می بر آورد

Ба хӯн дар мекашад домани ҷаҳонӣ

به خون در می‌کشد دامن جهانی

Чу ӯ сар аз гиребон мебар оварад

چو او سر از گریبان می بر آورد

Худоё дод ман бустони зи хаташ

خدایا داد من بستان ز خطش

Ки дил аз ҷавраши афғон мебар оварад

که دل از جورش افغان می بر آورد

Ҷаҳонии халқро монанди аттор

جهانی خلق را مانند عطار

зи ислому зи имон мебар оварад

ز اسلام و ز ایمان می بر آورد