Чун пардаи з рӯй моҳ баргирад

چون پرده ز روی ماه برگیرد

Аз фарқи фалак кулоҳ баргирад

از فرق فلک کلاه برگیرد

Бе рӯй чу моҳ ӯ дами сардам

بی روی چو ماه او دم سردم

Аз рӯй сипеҳр моҳ баргирад

از روی سپهر ماه برگیرد

Соҳиби назарӣ агар дамам бинад

صاحب‌نظری اگر دمم بیند

Ҳар дам ки занам ба оҳ баргирад

هر دم که زنم به آه برگیرد

Дар роҳ фитодаам ба буии онк

در راه فتاده‌ام به بوی آنک

Чун сояи марои з роҳ баргирад

چون سایه مرا ز راه برگیرد

Ва ӯ худ чу маро табоҳ бинад ҳол

و او خود چو مرا تباه بیند حال

Сояи зи ман табоҳ баргирад

سایه ز من تباه برگیرد

Хаташ чу ба хӯни ман сҷли бандад

خطش چو به خون من سجل بندد

Ду ҷодӯро гувоҳ баргирад

دو جادو را گواه برگیرد

Ки ҳукм кунад бад-ӣни гувоҳу хат

که حکم کند بدین گواه و خط

Ҷузи онкии дил аз илоҳ баргирад

جز آنکه دل از اله برگیرد

Ҳаргоҳ ки зулф ӯ наад ҷурмам

هرگاه که زلف او نهد جرمم

Сад тавба ба як гуноҳ баргирад

صد توبه به یک گناه برگیرد

Лекини лаби узрхоҳи пеши орад

لیکن لب عذرخواه پیش آرد

Вази ҳам лаб узрхоҳ баргирад

وز هم لب عذرخواه برگیرد

Ҷодӯи бачаи ду чашмаш он хоҳад

جادو بچهٔ دو چشمش آن خواهد

То расми гадо ва шоҳ баргирад

تا رسم گدا و شاه برگیرد

Сад болиғро бибин ки чун аз роҳ

صد بالغ را ببین که چون از راه

Ҷодӯи бача сиёҳ баргирад

جادو بچهٔ سیاه برگیرد

Ақл ояду олимӣ ҳашар созад

عقل آید و عالمی حشر سازد

Вази сабри басӣ сипоҳ баргирад

وز صبر بسی سپاه برگیرد

Бо қалби шикастаи пеш саф ояд

با قلب شکسته پیش صف آید

То пардаи з пешгоҳ баргирад

تا پرده ز پیشگاه برگیرد

Чашмаш ба сафи мижа ба як мӯяш

چشمش به صف مژه به یک مویش

Бо хайлу сипаҳи з роҳ баргирад

با خیل و سپه ز راه برگیرد

Гуфтам агарам диҳад паноҳи худ

گفتم اگرم دهد پناه خود

Кунҷии дилам аз паноҳ баргирад

کنجی دلم از پناه برگیرد

Аз нақди ҷаҳони Фаридро қалбӣ аст

از نقد جهان فرید را قلبی است

Ин қалб ки гоҳ гоҳ баргирад

این قلب که گاه گاه برگیرد