Тарсои бачаи мастамгар пардаи барандозад ,

تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،

Баси сар ки з ҳар сӯе бар икдгр андозад

بَس سَر که ز هر سویی بَرْ یکْدِگرَ انْدازد

Аз дайр бурун омад , сармасту парешони мӯ ,

از دِیر بُرون آمَد، سَرمَست و پَریشانْ مو،

Ёрб ки чаҳ оташҳо дар ҳар ҷигар андозад

یارَب که چِه آتش‌ها در هر جگرَ انْدازد

Чун зулфи парешонро зуннор барафшонад ,

چُون زلفِ پریشانْ را زُنّار بَرَافْشاند،

Сад раҳбари имонро дар раҳгузар андозад

صَد رهبرِ ایمان را در رَهْگُذَرَ انْدازد

Ҳам ғамзаи ғаммозаш бе тири ҷигари дузад ,

هم غَمزهٔ غَمّازش بی‌تیر جگر دوزَد،

Ҳам турраи таррораш бетеғ сар андозад

هم طُرِّهٔ طَرّارَش بی‌تیغ سَرَ انْدازد

Дар вақти турши рӯе , чун талх сухан гуяд ?

در وقتِ تُرُشْ‌رویی، چونْ تَلخْ سُخن گوید

Баси шӯр ба ширинӣ кандар шукр андозад

بَس شور به شیرینی کانْدر شِکرَ انْدازد

Кӯи исои рӯҳонӣ то мӯъҷиз худ бинад ?

کو عیسيِ روحانی تا مُعْجِزِ خود بیند؟

Кӯи Юсуфи канъонӣ то чашми барандозад ?

کو یوسفِ کنعانی تا چشم بَرَانْدازد؟

Гар оризи хуб ӯ аз парда бурун ояд

گر عارضِ خوبِ او از پردِه بُرون آیَد

Сад , чун писари адҳам , тоҷ ва камар андозад

صَد، چُون پسرِ اَدْهَم، تاج و کمَرَ انْدازد

Гар тоӣб садсола бинад шикани зулфаш ,

گر تائِبِ صَدساله بینَد شِکنِ زلفَش،

Ҳоле , ба срондозӣ , дастор дарандозад

حالی، به سَرَانْدازی، دَسْتارْ دَرَانْدازد

Вари сӯфии софии дили рӯйиш ба хаёли орад ,

وَر صوفیِ صافی‌دِلْ رویَش به خیال آرَد،

Зуннор камар созад , хирқа ба дар андозад

زُنّارْ کمَرْ سازَد، خِرقهْ به دَرَ انْدازد

Гартар бикунади дарё аз чашмаи Хизраши лаб ,

گر تَر بکُنَد دریا از چشمهٔ خِضْرَش لَب،

Доим , ба нисор ӯ мавҷ гуҳар андозад

دایم، به نثارِ او موجِ گُهَرَ انْدازد

Вари ташти фалаки рӯзӣ дар зар кунадаш пинҳон ,

وَر طَشتِ فَلَکْ روزی در زَر کُنَدَش پِنهان،

Ҳамчун гуҳараш , ҳоле , зари бози барандозад

همچون گُهَرَش، حالی، زَر بازْ بَرَانْدازد

Хуршед , ки ҳар рӯзии баси теғ занон ояд ,

خورشید، که هر روزی بَسْ تیغ‌زنان آیَد،

Аз рашки Рахш , ҳар шаб , охир сипар андозад

از رَشکِ رُخش، هر شب، آخرْ سِپَرَ انْدازد

Чун дӯстии он бут дар сина фурӯд ояд ,

چُون دوسْتیِ آن بُت در سینه فرود آید،

Дил , душман ҷон гардад ; ҷон дар хатар андозад

دل، دشمنِ جان گردد؛ جانْ در خطرَ انْدازد

Дар дидау дили ҳаргиз чаҳ хушк ва терм монад ?

در دیده و دل هرگز چه خُشک و تَرَم مانَد؟

Чун ҳар нафасами оташ дар хушк ва тар андозад

چون هر نَفَسَمْ آتشْ در خُشک و تَرَ انْدازد

Аттор агар рӯзии нави давлат ишқ ояд ,

عَطّار اگر روزی نو دولتِ عشق آیَد،

Якбор дигар охир бар вай назар андозад

یکبارِ دگر آخر بر وِی نَظَرَ انْدازد