Марои савдои ту ҷон ме бисӯзад

مرا سودای تو جان می بسوزد

Чу шамъии зор ва гирён ме бисӯзад

چو شمعی زار و گریان می‌بسوزد

Ғамати чандон ки дӯзахи сӯхти умрӣ

غمت چندان که دوزخ سوخت عمری

Ба як соъати ду чандон ме бисӯзад

به یک ساعت دو چندان می‌بسوزد

Фикандӣ оташам дар ҷон ва рафтӣ

فکندی آتشم در جان و رفتی

Дилами зини дард бар ҷон ме бисӯзад

دلم زین درد بر جان می‌بسوزد

Рухи ту оташӣ дорад ки ҳар дам

رخ تو آتشی دارد که هر دم

Чу авдам бар сар он ме бисӯзад

چو عودم بر سر آن می‌بسوزد

Чу шамъами сар аз он оташ гирифта аст

چو شمعم سر از آن آتش گرفته است

Ки аз сар то ба поён ме бисӯзад

که از سر تا به پایان می‌بسوزد

Макун , додеми даҳ кини ним ҷонам

مکن، دادیم ده کین نیم جانم

зи бедодӣ ҳиҷрон ме бисӯзад

ز بیدادی هجران می‌بسوزد

Битарс аз тири оҳи оташинам

بترس از تیر آه آتشینم

Ки аз гармяш пайкон ме бисӯзад

که از گرمیش پیکان می‌بسوزد

Ман ҳайрони з ишқат барнагардам

من حیران ز عشقت برنگردم

Гарми гардун ҳайрон ме бисӯзад

گرم گردون حیران می بسوزد

Дам гардун хӯрд он кас ки ҳршб

دم گردون خورد آن کس که هرشب

Ба дами гардун гардон ме бисӯзад

به دم گردون گردان می‌بسوزد

Чу дар кори ту оҷизи гашти аттор

چو در کار تو عاجز گشت عطار

Қалам бишикаст ва девон ме бисӯзад

قلم بشکست و دیوان می‌بسوزد