Мустағриқӣ ки аз худ ҳаргиз ба сар наомад

مستغرقی که از خود هرگز به سر نیامد

Сад раҳ бсухт ҳар дами дӯдӣ ба дар наомад

صد ره بسوخت هر دم دودی به در نیامد

Гуфтам ки рӯй ӯро рӯзии сапанди сӯзам

گفتم که روی او را روزی سپند سوزم

Зеро ки аз чу ман каси корӣ дигар наомад

زیرا که از چو من کس کاری دگر نیامد

Чун неки бнгрстми он рӯй буд ҷумла

چون نیک بنگرستم آن روی بود جمله

Аз рӯй ӯ сапандии касро ба сар наомад

از روی او سپندی کس را به سر نیامد

Ҷонон чу рух намӯдӣ ҳарҷо ки буд ҷонӣ

جانان چو رخ نمودی هرجا که بود جانی

Фонӣ шуданд ҷумлаи вази кас хабар наомад

فانی شدند جمله وز کس خبر نیامد

Охири сапанд бояд баҳри чунон ҷамолӣ

آخر سپند باید بهر چنان جمالی

Дардо ки ҳеҷ касро ин кор барнаёмад

دردا که هیچ کس را این کار برنیامد

Пеши ту маҳви гаштанди аввали қадами ҳамаи кас

پیش تو محو گشتند اول قدم همه کس

Ҳаргизи дувуми қадамро як роҳбар наомад

هرگز دوم قدم را یک راهبر نیامد

Чун гоми аввал аз худ ҷумла шуданд фонӣ

چون گام اول از خود جمله شدند فانی

Касро ба гоми дигари ранҷ гузар наомад

کس را به گام دیگر رنج گذر نیامد

Мо соя ва ту хуршеди оре шигифт набӯд

ما سایه و تو خورشید آری شگفت نبود

Хуршеди соя эйрогар дар назар наомад

خورشید سایه‌ای را گر در نظر نیامد

Ки сари ниҳоди рӯзӣ бар пои дарди ишқат

که سر نهاد روزی بر پای درد عشقت

То дар раҳат чу гӯйӣ бепо ва сар наомад

تا در رهت چو گویی بی پا و سر نیامد

Ки гӯша ҷигар хонд ӯ аз миёни ҷонат

که گوشهٔ جگر خواند او از میان جانت

То аз миёни ҷонаши буи ҷигар наомад

تا از میان جانش بوی جگر نیامد

Чандон ки баргушодам бар дил дар маъонӣ

چندان که برگشادم بر دل در معانی

Атторро аз он дар ҷуз дардисар наомад

عطار را از آن در جز دردسر نیامد