Онро ки ғамат ба хеш хонд

آن را که غمت به خویش خواند

Шодии ҷаҳони ғам ту донад

شادی جهان غم تو داند

Чун салтанатат ба дили даройад

چون سلطنتت به دل درآید

Аз хештанаш фаросатанд

از خویشتنش فراستاند

Вари ҳеҷ ниқоби бргшоиӣ

ور هیچ نقاب برگشایی

Як зарраи вуҷӯд кас намонад

یک ذره وجود کس نماند

Чун нест шаванд дар раҳ ҳаст

چون نیست شوند در ره هست

Ҷонро ба камоли дили расонад

جان را به کمال دل رساند

Зон пас ?назарет ба даст гирӣ

زان پس نظرت به دست گیری

Ишқи ту қиёматӣ баранд

عشق تو قیامتی براند

Ҷонро ду ҷаҳони тамом бояд

جان را دو جهان تمام باید

То бар саги кӯй ту фишонд

تا بر سگ کوی تو فشاند

Чун бигушое зи пои дили банд

چون بگشایی ز پای دل بند

Ҷони банд ниҳод бугсаланд

جان بند نهاد بگسلاند

Ҳар парда ки пеш ӯ даройад

هر پرده که پیش او درآید

Аз қӯт ишқ бардаронад

از قوت عشق بردراند

Соқии муҳаббаташ ба ҳар гом

ساقی محبتش به هر گام

Завқ меишқ ме чашонд

ذوق می عشق می‌چشاند

Вақтаст ки ҷони масти аттор

وقت است که جان مست عطار

Аблақи зи ҷаҳони буруни ҷаҳонад

ابلق ز جهان برون جهاند

Хониш
ғзл шморҳ 297 — ъндлӣб