Асҳоби сидқ чун қадами андар сафо зананд

اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

Рӯ бо худо кунанду ҷаҳонро қафо зананд

رو با خدا کنند و جهان را قفا زنند

Хати вуҷӯдро қалами қаҳри дркшнд

خط وجود را قلم قهر درکشند

Бар рӯй ҳар ду куни яке пушт по зананд

بر روی هر دو کون یکی پشت پا زنند

Чун по зананд даст гушойанд аз ҷаҳон

چون پا زنند دست گشایند از جهان

Тарк фано кунанду бақоро сало зананд

ترک فنا کنند و بقا را صلا زنند

Дунёу охират ба яке зарра нашмуранд

دنیا و آخرت به یکی ذره نشمرند

Эшон нафаси нафас ки зананд аз худо зананд

ایشان نفس نفس که زنند از خدا زنند

Ҳргаҳ ки шан ба баҳри маъонӣ фурӯ баранд

هرگه که‌شان به بحر معانی فرو برند

Бимаст он замон ки замин бар само зананд

بیم است آن زمان که زمین بر سما زنند

Дунёу охирати ду саройасту ошиқон

دنیا و آخرت دو سرای است و عاشقان

Қуфли нФўр бар дар ҳар ду саро зананд

قفل نفور بر در هر دو سرا زنند

Бикраст ҳар сухан ки з аттор бишинавӣ

بکر است هر سخن که ز عطار بشنوی

Донанд он касон ки дам аз моҷаро зананд

دانند آن کسان که دم از ماجرا زنند

Хониш
ғзл шморҳ 315 — ъндлӣб