Зулфи ту ки фитнаи ҷаҳон буд

زلف تو که فتنهٔ جهان بود

Ҷонами брбўду ҷои он буд

جانم بربود و جای آن بود

Ҳар дил ки зъшқи ту хабар ёфт

هر دل که ز عشق تو خبر یافت

Сад ҷонаш ба ройгони гарон буд

صد جانش به رایگان گران بود

Мурдаи дили он касе ки ӯ ро

مرده‌ دل آن کسی که او را

Дар ишқи ту зиндагӣ ба ҷон буд

در عشق تو زندگی به جان بود

Гуфтам дили хеш хӯн кунам ман

گفتم دل خویش خون کنم من

Каз дасти дилами басии зиён буд

کز دست دلم بسی زیان بود

Ногоҳ кашида дошт дастам

ناگاه کشیده داشت دستم

Чун пои ғами ту дар миён буд

چون پای غم تو در میان بود

Гар ман додам амони дилам ро

گر من دادم امان دلم را

Дилро зи ғами ту кӣ амон буд

دل را ز غم تو کی امان بود؟

Гуфтам ки даҳони ту бубинам

گفتم که دهان تو ببینم

Худ аз даҳанат киро нишон буд

خود از دهنت که را نشان بود؟

Ҳаргиз нарасед ҳеҷ ҷое

هرگز نرسید هیچ جایی

Онро ки ғами чунон даҳон буд

آن را که غم چنان دهان بود

Гуфтӣ ки чигунае ту бе ман

گفتی که چگونه‌ای تو بی‌من

Донеи ту ки бе ту чун тавон буд

دانی تو که بی‌تو چون توان بود

зи онрўз ки як замонат дидам

ز آنروز که یک زمانت دیدم

Сад солаи ғамам ба як замон буд

صد ساله غمم به یک زمان بود

Бар хок дарат нишаста аттор

بر خاک درت نشسته عطار

То буд зи ишқ ҷон фишон буд

تا بود ز عشق جان‌فشان بود