Чу аз ҷайбаши ма тобон барояд

چو از جیبش مه تابان برآید

Хурӯш аз гунбад гардон барояд

خروش از گنبد گردان برآید

Басии гул дидаам аммо зи рӯйиш

بسی گل دیده‌ام اما ز رویش

Ба вақти шарми сад чандон барояд

به وقت شرم صد چندان برآید

Агар андешаи як рӯза ӯ

اگر اندیشهٔ یک روزهٔ او

Бигӯям бо ту сад девон барояд

بگویم با تو صد دیوان برآید

Бадв гуфтам ки эй гулчеҳра магузор

بدو گفتم که ای گلچهره مگذار

Ки аз гулнори ту райҳон барояд

که از گلنار تو ریحان برآید

Марои гуфто ки хуш бошад ки сабза

مرا گفتا که خوش باشد که سبزه

зи гирди чашма ҳайвон барояд

ز گرد چشمهٔ حیوان برآید

Хати сабзам ба чустии сурхӣеи ҷуст

خط سبزم به چستی سرخییی جست

Сазадгар аз гул хандон барояд

سزد گر از گل خندان برآید

Хатам гар менахоҳӣ низ мгарӣ

خطم گر می‌نخواهی نیز مگری

Ки бе шаки сабза аз борон барояд

که بی شک سبزه از باران برآید

Ҷаҳони сўзои зи пардагар броиӣ

جهان‌سوزا ز پرده گر برآیی

Дамор аз халқ саргардон барояд

دمار از خلق سرگردان برآید

Фурӯ шуд рӯзи ман як шаб барам ой

فرو شد روز من یک شب برم آی

Ки то кори ман ҳайрон барояд

که تا کار من حیران برآید

Маро бо шер шуд меҳри ту дар дил

مرا با شیر شد مهر تو در دل

Аҷаб набӯд агар бо ҷон барояд

عجب نبود اگر با جان برآید

зи ман ҷони хостӣ ва нест душвор

ز من جان خواستی و نیست دشوار

Бидиҳ як бӯса то осон барояд

بده یک بوسه تا آسان برآید

Зиҳии зулфати гирифтаи гирди олам

زهی زلفت گرفته گرد عالم

зи бими зулфи ма пинҳон барояд

ز بیم زلف مه پنهان برآید

Чу зулфи кофарат дар кор ояд

چو زلف کافرت در کار آید

Басои муъмин ки аз имон барояд

بسا مؤمن که از ایمان برآید

Дилам дар чоҳи зиндон фироқ аст

دلم در چاه زندان فراق است

Надонам то кӣ аз зиндон барояд

ندانم تا کی از زندان برآید

зи як мӯии сари зулфати расани соз

ز یک موی سر زلفت رسن ساز

Ки то зини чоҳ бепоён барояд

که تا زین چاه بی‌پایان برآید

Агар аттор бӯе ёбад аз ту

اگر عطار بویی یابد از تو

Дилаши зини водӣ ҳиҷрон барояд

دلش زین وادی هجران برآید