Гар на аз хок дарат бод сабо ме ояд

گر نه از خاک درت باد صبا می‌آید

Субҳдам машк фишон пас з куҷо ме ояд

صبحدم مشک‌فشان پس ز کجا می‌آید

эй ҷгрсўхтгони аҳди куҳан тоза кунед

ای جگرسوختگان عهد کهن تازه کنید

Ки гули тоза ба дилдорӣ мо ме ояд

که گل تازه به دلداری ما می‌آید

Гултарро зи дами субҳ ба шом андозад

گل تر را ز دم صبح به شام اندازد

Ин чунин гарм ки гулгун сабо ме ояд

این چنین گرم که گلگون صبا می‌آید

Ба ҳаводории гули зарраи сифат дар рақси ой

به هواداری گل ذره صفت در رقص آی

Кам зи зарра нае ӯ ҳам з ҳаво ме ояд

کم ز ذره نه‌ای او هم ز هوا می‌آید

То гузар кард насими саҳарӣ бар дар дӯст

تا گذر کرد نسیم سحری بر در دوست

Нӯши доруи зи дам зҳргё ме ояд

نوش‌دارو ز دم زهرگیا می‌آید

Умру айш аз сари сад ноз ва тараб ме гузарад

عمر و عیش از سر صد ناز و طرب می‌گذرد

Булбулу гули зи сари барг ва наво ме ояд

بلبل و گل ز سر برگ و نوا می‌آید

Буи бар машки хто аз дами аттори ҳаво

بوی بر مشک ختا از دم عطار هوا

Зонка нокст казу буи хато ме ояд

زانکه ناکشت کزو بوی خطا می‌آید

Булбули шефтаро бегултар умри азиз

بلبل شیفته را بی گل تر عمر عزیز

Қадре фӯт шуд аз баҳр қазо ме ояд

قدری فوت شد از بهر قضا می‌آید

Булбули сӯхтаро дар ҷигар обаст ки нест

بلبل سوخته را در جگر آب است که نیست

Гули сероби чунин ташна чаро ме ояд

گل سیراب چنین تشنه چرا می‌آید

Гул ки ғунча ба бар аз хӯни дилаш парварда аст

گل که غنچه به بر از خون دلش پرورده است

Аз каллаи дорӣ ӯ баста қабо ме ояд

از کله‌داری او بسته قبا می‌آید

Аз бунафша ба аҷаб мондаам каз чаҳ сабаб

از بنفشه به عجب مانده‌ام کز چه سبب

Рӯзи тифлӣ ба чамани пушт дўто ме ояд

روز طفلی به چمن پشت دوتا می‌آید

Настарани кӯтаҳии умр магар ме донад

نسترن کوتهی عمر مگر می‌داند

Зон чунин бесар ва бен бар сар по ме ояд

زان چنین بی سر و بن بر سر پا می‌آید

Бар шукри хандаи гули дарди дил кас нагузошт

بر شکر خندهٔ گل درد دل کس نگذاشت

Дами аттор казу буи даво ме ояд

دم عطار کزو بوی دوا می‌آید