Дилбарами рух кушода ме ояд

دلبرم رخ‌گشاده می‌آید

Тоб дар зулф дода ме ояд

تاب در زلف داده می‌آید

Дар дили санги лаъл май бандад

در دل سنگ لعل می‌بندد

Кӯи чунин лаб кушода ме ояд

کو چنین لب‌گشاده می‌آید

Шаҳсавори сипеҳр аз пай ӯ

شهسوار سپهر از پی او

намеравад кӯ пиёда ме ояд

می‌رود کو پیاده می‌آید

Зулф барҳам фиканда ме гузарад

زلف بر هم فکنده می‌گذرد

Халқи барҳам фитода ме ояд

خلق بر هم فتاده می‌آید

эй аҷаб чашм ӯст масту хароб

ای عجب چشم اوست مست و خراب

Вази лабаши буи бода ме ояд

وز لبش بوی باده می‌آید

Пеши сарсабзии хаташ чу қалам

پیش سرسبزی خطش چو قلم

Ақли кул бар чакода ме ояд

عقل کل بر چکاده می‌آید

Моҳ сар дарфиканда ме гузарад

ماه سر درفکنده می‌گذرد

Чарх бар сар ситода ме ояд

چرخ بر سر ستاده می‌آید

Офтобӣ ки саркашаст чу теғ

آفتابی که سرکش است چو تیغ

Бар хаташи сар ниҳода ме ояд

بر خطش سر نهاده می‌آید

Дар сафоташи зи баҳри ҷони Фарид

در صفاتش ز بحر جان فرید

Гуҳари пок зода ме ояд

گهر پاک‌زاده می‌آید