Ҳангом сабӯҳ омад эй ҳам нафасон хезед

هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزید

Ёрони мувофиқро аз хоб барангезед

یاران موافق را از خواب برانگیزید

Ёрон ҳама муштоқанд дар орзӯии як дам

یاران همه مشتاقند در آرزوی یک دم

намедар фикан эй соқӣ аз масти нпрҳизид

می در فکن ای ساقی از مست نپرهیزید

Ҷомӣ ки тиҳӣ гардад аз хӯни дилам пар кун

جامی که تهی گردد از خون دلم پر کن

Вонгаҳ май софиро бо дарди мёмизид

وانگه می صافی را با درد میامیزید

Чун рӯҳи ҳақиқиро афтод май андари сар

چون روح حقیقی را افتاد می اندر سر

Ин нафаси бҳимиро аз дор дар овезед

این نفس بهیمی را از دار در آویزید

Хокӣ ки насиб омад аз ҷаври фалаки мо ро

خاکی که نصیب آمد از جور فلک ما را

Он хок ба чанг оред бар фарқ фалак резед

آن خاک به چنگ آرید بر فرق فلک ریزید

Ёрони қадими мо дар мавсими гули рафтанд

یاران قدیم ما در موسم گل رفتند

Хӯни ҷигари худро аз дида фурӯ резед

خون جگر خود را از دیده فرو ریزید

Аттор гурезонаст аз суҳбати нои аҳлон

عطار گریزان است از صحبت نا اهلان

Гар айн аён хоҳед аз халқ бипарҳезед

گر عین عیان خواهید از خلق بپرهیزید