Даромад дӯши тарками масту ҳушёр

درآمد دوش ترکم مست و هشیار

зи сар то пой ӯ иқрору инкор

ز سر تا پای او اقرار و انکار

зи ҳушёрӣ на девона на оқил

ز هشیاری نه دیوانه نه عاقل

зи сармастӣ на дар хоб ва на бедор

ز سرمستی نه در خواب و نه بیدار

Ба як дам аз ҳазорон сӯй май гашт

به یک دم از هزاران سوی می‌گشت

Фалак аз гашт ӯ май гашти даввор

فلک از گشت او می‌گشت دوار

Ба ҳар сўӣӣ ки май гашт ӯ ҳамеи рехт

به هر سوئی که می‌گشت او همی ریخت

з ҳар ҷузвяши сӯратҳои бисёр

ز هر جزویش صورت‌های بسیار

Чу борон аз сар ҳар мӯии зулфаш

چو باران از سر هر موی زلفش

зи баҳри ошиқон май рехти пиндор

ز بهر عاشقان می‌ریخت پندار

Замонӣ куфр меифшоанд бар дайн

زمانی کفر می‌افشاند بر دین

Замонии тахт меандохт бурдор

زمانی تخت می‌انداخت بردار

Замонии шаҳд май пӯшед дар заҳр

زمانی شهد می‌پوشید در زهر

Замонии гул ниҳон мекард дар хор

زمانی گل نهان می‌کرد در خار

Замонӣ соф меомехт бо дард

زمانی صاف می‌آمیخت با درد

Замонӣ нур меангехт аз нор

زمانی نور می‌انگیخت از نار

Чу буқаламун ба ҳар дами ранги дигар

چو بوقلمون به هر دم رنگ دیگر

Валикини он ҳамаи рангаш ба якбор

ولیکن آن همه رنگش به یکبار

Ҳамаи аздодши андари як макони ҷамъ

همه اضدادش اندر یک مکان جمع

Ҳамаи алвонаши андари як замони ёр

همه الوانش اندر یک زمان یار

Замонаши доимои айни маконаш

زمانش دایما عین مکانش

Вале на ин ва на онаш падедор

ولی نه این و نه آنش پدیدار

Ду зидаш дар замонӣу маконе

دو ضدش در زمانی و مکانی

Ба ҳам буданд ва аз ҳам даври ҳамвор

به هم بودند و از هم دور هموار

Ту минӯаши ин ки аз томот ҳарфӣ аст

تو منیوش این که از طامات حرفی است

Вагар ин май ниўшӣ ақл бигзор

وگر این می‌نیوشی عقل بگذار

Кигар бо ақли гирд ин бигардӣ

که گر با عقل گرد این بگردی

Ба бтхонаҳи миёни бандӣ ба зуннор

به بتخانه میان بندی به زنار

Чу дидам рӯй ӯ гуфтам чаҳ чизе

چو دیدم روی او گفتم چه چیزی

Ки ман ҳаргиз надидам чун ту дилдор

که من هرگز ندیدم چون تو دلدار

Ҷавобам дод каз дарёии қудрат

جوابم داد کز دریای قدرت

Манам мурғӣ , ду олами зери минқор

منم مرغی، دو عالم زیر منقار

Алии алҷмлаҳ дар ӯ гуми гашти ҷонам

علی‌الجمله در او گم گشت جانم

Дигар куфраст чун гӯям зиҳии кор

دگر کفر است چون گویم زهی کار

Агар гӯям ба сад умр ончӣ дидам

اگر گویم به صد عمر آنچه دیدم

Сар мӯе наёяд зон ба гуфтор

سر مویی نیاید زان به گفتار

Чаҳ будигар забон ман набӯдӣ

چه بودی گر زبان من نبودی

Ки гунаҳгони рости некӯи шарҳи асрор

که گنگان راست نیکو شرح اسرار

Забони Мӯсо аз оташ аз он сӯхт

زبان موسی از آتش از آن سوخت

Ки то пос забон дорад ба ҳанҷор

که تا پاس زبان دارد به هنجار

Чу чизе дар иборат ме наёяд

چو چیزی در عبارت می‌نیاید

Фузулӣ бошад он гуфтан ба ашъор

فضولی باشد آن گفتن به اشعار

Кигар сад бор дар рӯзии бимирӣ

که گر صد بار در روزی بمیری

Ндонӣ сари ин маънӣ чу аттор

ندانی سر این معنی چو عطار