Ҳар ки сари ришта ту ёбад боз

هر که سر رشتهٔ تو یابد باز

Дараш аз сӯзанӣ кунанд фароз

درش از سوزنی کنند فراز

Ошиқи ту касе буд ки чу шамъ

عاشق تو کسی بود که چو شمع

Нафасӣ мезанад ба сӯзу гудоз

نفسی می‌زند به سوز و گداز

Боз хандад чу гул ба шукрона

باز خندد چو گل به شکرانه

Гар сар ӯ ҷудо кунанд ба газ

گر سر او جدا کنند به گاز

Онкӣ бар ҷон хеш ме ларзад

آنکه بر جان خویش می‌لرزد

Кӣ тавонад чу шамъ шуд ҷони боз

کی تواند چو شمع شد جان‌باز

То ки хавф ва раҷоат ме монад

تا که خوف و رجات می‌ماند

Ҳаст номи ту дар ҷаридаи ноз

هست نام تو در جریدهٔ ناز

Чун на хавфат бимонад ва на раҷо

چون نه خوفت بماند و نه رجا

Барраии ҳам зи зуннор ва ҳам зи ниёз

برهی هم ز زنار و هم ز نیاز

Ҳаст ин роҳ бе ниҳояти давр

هست این راه بی‌نهایت دور

Тӯй бар тӯй бар мисоли пиёз

توی بر توی بر مثال پیاز

Ҳар ҳақиқат ки тӯй аввал дошт

هر حقیقت که توی اول داشت

Дар дувум тӯй ҳаст айни муҷоз

در دوم توی هست عین مجاز

Раҳ чунинасту пеш ҳар қадамӣ

ره چنین است و پیش هر قدمی

Сад ҳазорон ҳазор шебу фароз

صد هزاران هزار شیب و فراز

Бо лабии ташнау дилии пари хӯн

با لبی تشنه و دلی پر خون

Халқи кунин монда дар так ва тоз

خلق کونین مانده در تک و تاز

Аз фаное ки чора ту фаност

از فنایی که چارهٔ تو فناست

Тӯшаи ин раҳ дароз бисоз

توشهٔ این ره دراز بساز

То ки боқӣаст аз ту як сари мӯӣ

تا که باقی است از تو یک سر موی

Сари мӯе ба ишқи сари мФроз

سر مویی به عشق سر مفراز

Гарчи ҳастӣ ту марди пардаи шинос

گرچه هستی تو مرد پرده‌شناس

Нест аз пардаи ту ин овоз

نیست از پردهٔ تو این آواز

Парда бар худ мдр ки дар ду ҷаҳон

پرده بر خود مدر که در دو جهان

Каси дарин парда нест пардаи навоз

کس درین پرده نیست پرده‌نواز

Гар басии мояи дории охири кор

گر بسی مایه داری آخر کار

Ҳайрату аҷзро кунӣ анбоз

حیرت و عجز را کنی انباز

Нест ҳар мурғи мурғи ин анҷӣр

نیست هر مرغ مرغ این انجیر

Нест ҳар бози бози ин парвоз

نیست هر باز باز این پرواز

Магасӣ беш нестӣ ба вуҷӯд

مگسی بیش نیستی به وجود

Бӯ ки дар домати аўФтди шаҳбоз

بو که در دامت اوفتد شهباز

Як замонати фароғат ӯ нест

یک زمانت فراغت او نیست

Бории аввали зи хеши вопрдоз

باری اول ز خویش واپرداز

Дар дарёии ишқи он кас ёфт

در دریای عشق آن کس یافت

Ки ба хӯни гашти солҳои дароз

که به خون گشت سالهای دراز

Ту тамаъ мекунӣ ки баъд аз марг

تو طمع می‌کنی که بعد از مرگ

Брхўрӣ аз висоли шамъи тароз

برخوری از وصال شمع طراز

Ҳар ки дар зиндагӣ наёфт варо

هر که در زندگی نیافت ورا

Чун бимирад чигуна ёбад боз

چون بمیرد چگونه یابد باز

Зинда чун раҳи набард дар ҳамаи умр

زنده چون ره نبرد در همه عمر

Мурда чун раҳи барад ба пардаи роз

مرده چون ره برد به پردهٔ راز

Гар ба нодири каси ин гуҳар ёбад

گر به نادر کس این گهر یابد

Хешро гум кунад ҳам аз оғоз

خویش را گم کند هم از آغاز

Пой дар на дарин раҳ эй аттор

پای در نه درین ره ای عطار

Сари гардани кашон ҳаме андоз

سر گردن‌کشان همی انداز