Манам андари қаландарӣ шудаи фош

منم اندر قلندری شده فاش

Дар миёни ҷамоатии авбош

در میان جماعتی اوباش

Ҳамаи афсӯси хорау ҳамаи ринд

همه افسوس‌خواره و همه رند

Ҳамаи дардии кашу ҳамаи қлош

همه دُردی‌کش و همه قلّاش

Тарки неку бад ҷаҳон гуфта

ترک نیک و بد جهان گفته

Ки ҷаҳон хоҳ бош ва хоҳ мабош

که جهان خواه باش و خواه مباش

Доми девонагии бгстрдаҳ

دام دیوانگی بگسترده

То ба доми аўФтодаҳи ақли маош

تا به دام اوفتاده عقل معاش

Соқио чанд хусбӣ охири хез

ساقیا چند خسبی آخر؟ خیز

Ки сипеҳрат намедиҳад хашхош

که سپهرت نمی‌دهد خشخاش

Бинишон аз дилами ғубор ба май

بنشان از دلم غبار به می

Ки туе саҳни синаро фаррош

که تویی صحن سینه را فراش

Гар ту дар маърифати шикофии мӯӣ

گر تو در معرفت شکافی موی

Вари забон ту ҳаст гавҳари пош

ور زبان تو هست گوهر‌پاش

Як сари мӯӣ беш ва кам нашавад

یک سر موی بیش و کم نشود

Зончаҳи бнгошт дар азали наққош

زانچه بنگاشت در ازل نقاش

Ту чаҳ доне ки дар ниҳоди касиф

تو چه دانی که در نهاد کثیف

Офтобаст рӯҳ ё хафоаш

آفتاب است روح یا خفاش

Ошиқии хоҳи аўФтодаҳи зи шавқ

عاشقی خواه اوفتاده ز شوق

Бар сари фарши шамъи ҳамчуи фаррош

بر سر فرش شمع همچو فراش

Чаҳ кунӣ зоҳидӣ ки аз сардӣ

چه کنی زاهدی که از سردی

Биҷаҳад бист раши зи бими ршош

بجهد بیست رش ز بیم رشاش

Зоҳиди хоми хеши байни ҳаргиз

زاهد خام خویش‌بین هرگز

Нашавад пухта гар наҳй дар дош

نشود پخته گر نهی در داش

Ҳаст зоҳид чу он даравгари бад

هست زاهد چو آن دروگر بد

Ки кунад сӯии худ ҳамеша тарош

که کند سوی خود همیشه تراش

Мард эсор бош ва ҳеҷ матарс

مرد ایثار باش و هیچ مترس

Ки натарсад з мурдагон набош

که نترسد ز مردگان‌، نبّاش

Ман ним хурдаи гиру хурдаи шинос

من نی‌ام خرده‌گیر و خرده‌شناس

Ки надорам зи хурдаи ҳеҷ қумош

که ندارم ز خرده هیچ قماش

Давр бошед аз касе ки мудом

دور باشید از کسی که مدام

Куфр дорад наҳуфта , имони фош

کفر دارد نهفته، ایمان فاش

Чун ним зоҳид ва ним фосиқ

چون نی‌ام زاهد و نی‌ام فاسق

Аз чаҳ қавмами бдонмӣ эй кош

از چه قومم‌؟ بدانمی ای کاش

Чаҳ хабари дории ин дам эй аттор

چه خبر داری این دم ای عطار

То қадами дрнҳии дарин раҳ бош

تا قدم درنهی درین ره باش