Тарсои бачаи шукри лабами дӯш

ترسا بچهٔ شکر لبم دوش

Сад ҳалқаи зулф дар биногваш

صد حلقهٔ زلف در بناگوش

Сад пери қавӣ ба ҳалқа ме дошт

صد پیر قوی به حلقه می‌داشت

Зон ҳалқаи зулфи ҳалқа дар гӯш

زان حلقهٔ زلف حلقه در گوش

Омад бар ман шароб дар даст

آمد بر ِمن شراب در دست

Гуфто ки ба ёд ман кун ин нӯш

گفتا که به یاد من کن این نوش

Дар парда агар ҳарифи мое

در پرده اگر حریف مایی

Чун менӯшӣ хамӯшу мхрўш

چون می‌نوشی خموش و مخروش

Зеро ки дилӣ нагашт гуё

زیرا که دلی نگشت گویا

То мард забон накард хомӯш

تا مرد زبان نکرد خاموش

Дил чун башнавад ин сухани зуд

دل چون بشنود این سخن زود

Нохӯрдаи шароби гашти мадҳуш

ناخورده شراب گشت مدهوش

Чун бстдми он шароб ва хӯрдам

چون بستدم آن شراب و خوردم

Дар сина ман фитод сад ҷӯш

در سینهٔ من فتاد صد جوش

Додам ҳамаи ному нанг бар бод

دادم همه نام و ننگ بر باد

Кардам ҳамаи неку бади фаромӯш

کردم همه نیک و بد فراموش

Аз даст бишуд марои дилу ҷон

از دست بشد مرا دل و جان

Ваз пой даромадам тан ва туаш

وز پای درآمدم تن و توش

Як қатра аз он шароби мушкил

یک قطره از آن شراب مشکل

Оварад ду оламам дар оғӯш

آورد دو عالمم در آغوش

Як зарраи саводи фақр дар тофт

یک ذره سواد فقر در تافت

Шуд ҳар ду ҷаҳон аз он сияҳи пӯш

شد هر دو جهان از آن سیه‌پوش

Ҷонами зи сари ду кун бархест

جانم ز سر دو کون برخاست

Дар шева фақр шуд вафо кӯш

در شیوهٔ فقر شد وفا کوش

Ҳар ки бихарад ба ҷону дили фақр

هر که بخرد به جان و دل فقر

Бар ҷону дилаши ду кун бифурӯш

بر جان و دلش دو کون بفروش

Вари дайн ту нест дайни аттор

ور دین تو نیست دین عطار

Куфр оядат ин ҳадиси мниўш

کفر آیدت این حدیث منیوش