Ҳар ки ҳаст андари паии беҳбуди хеш

هر که هست اندر پی بهبود خویش

Давр афтодаст аз мақсӯди хеш

دور افتادست از مقصود خویش

Ту Аёзии пӯстинро ёди дор

تو ایازی پوستین را یاد دار

То науфтӣ давр аз Маҳмӯди хеш

تا نیفتی دور از محمود خویش

Ошиқӣ бояд ки бар ҳам сӯзад ӯ

عاشقی باید که بر هم سوزد او

Олимӣ аз оҳ хӯн олуд хеш

عالمی از آه خون آلود خویش

Нест аз ту як нафаси хушнӯди дӯст

نیست از تو یک نفس خشنود دوست

То ту ҳастӣ як нафаси хушнӯди хеш

تا تو هستی یک نفس خشنود خویش

Зоҳиди афсурдаи чӯб синҷид аст

زاهد افسرده چوب سنجد است

Хуш бисӯз эй ошиқ акнӯн авди хеш

خوش بسوز ای عاشق اکنون عود خویش

Ҳалқаи маъшӯқи гир ва вақф кун

حلقهٔ معشوق گیر و وقف کن

Бар дар ӯ ҷони ғами Фрсўди хеш

بر در او جان غم فرسود خویش

Чун дарин савдои зиён аз суд ба

چون درین سودا زیان از سود به

Пас дарин савдо зиён кун суди хеш

پس درین سودا زیان کن سود خویش

То кӣ аз буд туу нобӯди ту

تا کی از بود تو و نابود تو

Даргузар аз буд ва аз нобӯди хеш

درگذر از بود و از نابود خویش

Оташӣ дар ҳастӣ торики зан

آتشی در هستی تاریک زن

Пас буруни ой аз миёни дӯди хеш

پس برون آی از میان دود خویش

Гар фанои гардӣ чу аттор аз вуҷӯд

گر فنا گردی چو عطار از وجود

Фоли гир аз толеъи масъӯди хеш

فال گیر از طالع مسعود خویش