эй аз ҳама беш ва аз ҳамаи пеш

ای از همه بیش و از همه پیش

Аз худ ҳамаи дидаи вази ҳамаи хеш

از خود همه دیده وز همه خویش

Дар шшдри хоку хӯни фитода

در ششدر خاک و خون فتاده

Дар васфи ту ақли ҳикмати андеш

در وصف تو عقل حکمت اندیش

Дар олами ишқи ошиқон ро

در عالم عشق عاشقان را

Қурбон шуданаст дар раҳати кеш

قربان شدن است در رهت کیش

Ҳар дам ки зананд ошиқонат

هر دم که زنند عاشقانت

Бе ёди ту дар даҳан шавад неш

بی یاد تو در دهن شود نیش

Дарвеш ки лоф маърифат зад

درویش که لاف معرفت زد

Аз аҷз набӯд он сухани пеш

از عجز نبود آن سخن پیش

Дар ҳар ду ҷаҳони зи хиҷлати ту

در هر دو جهان ز خجلت تو

Зонаст сиёҳ рӯй дарвеш

زآن است سیاه‌روی درویش

Чун фақри сарой ошиқон аст

چون فقر سرای عاشقان است

Ошиқи шӯ ва аз вуҷӯди мандяш

عاشق شو و از وجود مندیش

Дар ишқи вуҷӯдат ар адам шуд

در عشق وجودت ار عدم شد

Давлат набӯд туро азин беш

دولت نبود تو را ازین بیش

Аттори зи ишқ ӯ фанои шӯ

عطار ز عشق او فنا شو

То бози раҳеи азин дили риш

تا باز رهی ازین دل ریش