Аз май ишқи ту маст афтода ам

از می عشق تو مست افتاده‌ام

Бар дарат чун хоки паст афтода ам

بر درت چون خاک پست افتاده‌ام

Мастемро нест ҳушёрии падед

مستیم را نیست هشیاری پدید

Каз нахустин рӯзи маст афтода ам

کز نخستین روز مست افتاده‌ام

Дар хароботи хароби ошиқӣ

در خرابات خراب عاشقی

Ошиқу дардии параст афтода ам

عاشق و دردی‌پرست افتاده‌ام

Тавбаи ман чун буд ҳаргизи дуруст

توبه من چون بود هرگز درست

Каз маломат дар шикаст афтода ам

کز ملامت در شکست افتاده‌ام

Нестии ман з ҳастӣ ман аст

نیستی من ز هستی من است

Нестам зеро ки ҳаст афтода ам

نیستم زیرا که هست افتاده‌ام

Май тапам чун моҳеи доне чаро

می‌تپم چون ماهیی دانی چرا

Зонка аз дарё ба шаст афтода ам

زانکه از دریا به شست افتاده‌ام

Бехудам кун соқио бигушоӣ даст

بی خودم کن ساقیا بگشای دست

Зонка дар худ пои баст афтода ам

زانکه در خود پای بست افتاده‌ام

Дасти давр аз рӯй чун моҳат ки ман

دست دور از روی چون ماهت که من

Даврам аз рӯяти зи даст афтода ам

دورم از رویت ز دست افتاده‌ام

Ин замони аттор ва як насафӣ шароб

این زمان عطار و یک نصفی شراب

Каз замон дар нисфи шаст афтода ам

کز زمان در نصف شست افتاده‌ام

Хониш
ғзл шморҳ 467 — ъндлӣб