Ту май доне ки дар кори ту чун музтар фурӯ мондам

تو می‌دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم

Ба хоку хӯн фурӯ рафтам зи хобу хур фурӯ мондам

به خاک و خون فرو رفتم ز خواب و خور فرو ماندم

зи ҳайронии ишқи ту халосам кӣ буд ҳаргиз

ز حیرانی عشق تو خلاصم کی بود هرگز

Ки аз ишқат ба нав ҳар рӯзи ҳайронтар фурӯ мондам

که از عشقت به نو هر روز حیران تر فرو ماندم

Аҷоиби номаи ишқат ба поён чун барам охир

عجایب نامهٔ عشقت به پایان چون برم آخر

Ки андари аввалин ҳарфӣ ба сари дафтар фурӯ мондам

که اندر اولین حرفی به سر دفتر فرو ماندم

Чу дасти ман ба як бозии фурӯи бастӣ чаҳ бозами ман

چو دست من به یک بازی فرو بستی چه بازم من

Макун довем даҳ охир ки дар шшдр фурӯ мондам

مکن داویم ده آخر که در ششدر فرو ماندم

Ҳамаи шаб бе ту чун шамъии миёни оташу обам

همه شب بی تو چون شمعی میان آتش و آبم

Нигаҳ кун дар ман мискин ки баси музтар фурӯ мондам

نگه کن در من مسکین که بس مضطر فرو ماندم

Чигуна чашмаи ҳайвони дарин водӣ ба дасти орм

چگونه چشمهٔ حیوان درین وادی به دست آرم

Ки андари қаъри торикӣ чу Искандар фурӯ мондам

که اندر قعر تاریکی چو اسکندر فرو ماندم

Аз он шуд киштем ғарқоб ва ман бо порае таҳта

از آن شد کشتیم غرقاب و من با پاره‌ای تخته

Ки дар гирдоби ин дарёии мавҷовар фурӯ мондам

که در گرداب این دریای موج‌آور فرو ماندم

Чу аз шавқ гуҳар рафтам бад-ӣни дарёу гуми гаштам

چو از شوق گهر رفتم بدین دریا و گم گشتم

Ҳам аз хушкии ҳам аз дарёи ҳам аз гавҳар фурӯ мондам

هم از خشکی هم از دریا هم از گوهر فرو ماندم

зи бас кандар хами чавгони меҳнати гӯии гаштами ман

ز بس کاندر خم چوگان محنت گوی گشتم من

Чу гӯйии андарин майдони зи пойу сар фурӯ мондам

چو گویی اندرین میدان ز پای و سر فرو ماندم

Надонам то ту эй аттори ганҷи ишқ кӣ ёбӣ

ندانم تا تو ای عطار گنج عشق کی یابی

Ки аз савдои ганҷ эдар ба ранҷи андар фурӯ мондам

که از سودای گنج ایدر به رنج اندر فرو ماندم