Чун ман зи ҳамаи олами тарсои бача Эй дорам

چون من ز همه عالم ترسا بچه‌ای دارم

Донам ки зи тарсое ҳаргиз набӯд орам

دانم که ز ترسایی هرگز نبود عارم

То зулф чу зуннораш дидам ба канори ма

تا زلف چو زنارش دیدم به کنار مه

Пайвастаи миён худ барбаста ба зуннорам

پیوسته میان خود بربسته به زنارم

То аз шикан зулфаш шуд кашфи марои сад сар

تا از شکن زلفش شد کشف مرا صد سر

Бархест зи пеши дили иқрораму инкорам

برخاست ز پیش دل اقرارم و انکارم

Ҳар лаҳза ба рағми ман дар зулф диҳад тобӣ

هر لحظه به رغم من در زلف دهد تابی

Бо тоби чунон зулфии ман тоб наме орм

با تاب چنان زلفی من تاب نمی‌آرم

Чун аз сар ҳар мӯяши сад фитнаи фурӯи борад

چون از سر هر مویش صد فتنه فرو بارد

Аз ҳар мижаи тӯфонӣ чун абри Фрўборм

از هر مژه طوفانی چون ابر فروبارم

Он рафт ки меомад аз дасти марои корӣ

آن رفت که می‌آمد از دست مرا کاری

Акнӯн чу сари зулфаш , аз даст бишуд корам

اکنون چو سر زلفش، از دست بشد کارم

Ҳар шаби зи фироқ ӯ чун шамъи ҳамеи сӯзам

هر شب ز فراق او چون شمع همی سوزم

Ваов бар сифати шамъӣ ҳар рӯз кашад зорам

واو بر صفت شمعی هر روز کشد زارم

Гуфтам ба ҷуз аз ишва чизе нафурӯшӣ ту

گفتم به جز از عشوه چیزی نفروشی تو

БФрўхти ҷаҳон бар ман зеро ки харидорам

بفروخت جهان بر من زیرا که خریدارم

На дар сафи дарвешии шоистаи он моҳам

نه در صف درویشی شایستهٔ آن ماهم

На дар раҳи тарсоеи аҳлят ӯ дорам

نه در ره ترسایی اهلیت او دارم

На марди муноҷотам на ринди хроботм

نه مرد مناجاتم نه رند خراباتم

На муҳаррами миҳробам на дар хури хуморам

نه محرم محرابم نه در خور خمارم

На муъмини тавҳидам на мушрики тақлидам

نه مؤمن توحیدم نه مشرک تقلیدم

На мункири таҳқиқам на воқифи асрорам

نه منکر تحقیقم نه واقف اسرارم

Аз бас ки чу карами қз бар хеши танами парда

از بس که چو کرم قز بر خویش تنم پرده

Пайваста чу кардам қз дар пардаи пиндорам

پیوسته چو کردم قز در پردهٔ پندارم

Аз заҳмати атторам бандӣаст қавӣ дар раҳ

از زحمت عطارم بندی است قوی در ره

Кӯи кас ки кунад фориғ аз заҳмати атторам

کو کس که کند فارغ از زحمت عطارم