Гар буии як шикани зи сари зулфи дилбарам

گر بوی یک شکن ز سر زلف دلبرم

Куффор бишинаванд негроанд кофарам

کفار بشنوند نگروند کافرم

Вази зулф ӯ агар сари мӯе ба ман расад

وز زلف او اگر سر مویی به من رسد

Дар дили нуҳум чу дида ва дар ҷони бпрўрм

در دل نهم چو دیده و در جان بپرورم

Дарҳами зи дасти дасти сари зулфаш аз шикан

درهم ز دست دست سر زلفش از شکن

Дастам намедиҳад ки шиканҳоаш бшмрм

دستم نمی‌دهد که شکن‌هاش بشمرم

То баради дили зи ман сари зулфи мънбрш

تا برد دل ز من سر زلف معنبرش

Аз буии дил шудааст димоғии мънбрм

از بوی دل شده است دماغی معنبرم

Ҷон манаст гарчи наме бинмш чу ҷон

جان من است گرچه نمی‌بینمش چو جان

Беҷон чигуна умри гиромӣ ба сар барам

بی جان چگونه عمر گرامی به سر برم

Аз пой май даройам ва огоҳ нест кас

از پای می درآیم و آگاه نیست کس

То ишқи оннигор чаҳ сар дошт дар серум

تا عشق آن نگار چه سر داشت در سرم

Ғам мерасад ба рӯй ман аз сӯии он нигор

غم می‌رسد به روی من از سوی آن نگار

Шодӣ ба рӯй ғам ки ғам ӯст раҳбарам

شادی به روی غم که غم اوست رهبرم

Дар ишқ ӯ дилӣаст маро бе хабари зи хеш

در عشق او دلی است مرا بی خبر ز خویش

Ваз ҳар чаҳ зини гузашт хабар нест дигарам

وز هر چه زین گذشت خبر نیست دیگرم

То бӯ ки пой боз нагирад зи хоки худ

تا بو که پای باز نگیرد ز خاک خود

Бо хоки роҳи раҳгузар ӯ баробарам

با خاک راه رهگذر او برابرم

Зон омадааст бо ман бедил ба дар бурун

زان آمده است با من بیدل به در برون

Каз дайргоҳи хок дар он саман барам

کز دیرگاه خاک در آن سمن برم

Бар хок хеш мегузарад ҳамчуи бод ва ман

بر خاک خویش می‌گذرد همچو باد و من

Бодӣ ба дасти монда ва бар хоки он дирам

بادی به دست مانده و بر خاک آن درم

Гуфтам биёу хона фурӯшӣ бизан маро

گفتم بیا و خانه فروشی بزن مرا

Гуфто бирав ки ман зи чунинҳо наме хуррам

گفتا برو که من ز چنین ها نمی‌خرم

Гуфтам ки гӯши дори зи аттори як сухан

گفتم که گوش دار ز عطار یک سخن

Гуфтои хамаш ки сар ба сухан дар наёварам

گفتا خمش که سر به سخن در نیاورم