Паии он гир кин раҳ пеш барадаст

پی آن گیر کاین ره پیش بردست

Ки роҳи ишқи паии бурдан на хирадаст

که راه عشق پی بردن نه خردست

Адуи ҷони хешу хасми тани гашт

عدو جان خویش و خصم تن گشت

Дар аввали гоми ҳрки ин раҳ супурдаст

در اول گام هرک این ره سپردست

Касе донад фарозу шеби ин роҳ

کسی داند فراز و شیب این راه

Ки саргардонии ин роҳ барадаст

که سرگردانی این راه بردست

Гуҳӣ аз чашми худ хӯн ме фишондаст

گهی از چشم خود خون می‌فشاندست

Гуҳӣ аз рӯй худ хӯн май стрдст

گهی از روی خود خون می‌ستردست

Гараш ҳар рӯзи сад ҷон ме раседаст

گرش هر روز صد جان می‌رسیدست

Сад ва як ҷон ба ҷонон ме супурдаст

صد و یک جان به جانان می‌سپردست

Дилашро сад ҳаёт зинда будаст

دلش را صد حیات زنده بودست

Агар он нафаси як соъат бамурдаст

اگر آن نفس یک ساعت بمردست

зи санадоне ки бар сар май знндш

ز سندانی که بر سر می‌زنندش

Қадам дар ишқи муҳкам тар фишурдаст

قدم در عشق محکم‌تر فشردست

Касе чун зарра гардад ин ҳаво ро

کسی چون ذره گردد این هوا را

Ки дами андари ҳавоӣ худ шимурдаст

که دم اندر هوای خود شمردست

Басои оташ ки чун ӣнҷо раседаст

بسا آتش که چون اینجا رسیدست

Шудаст обӣ ва ҳамчун яхи Фсрдст

شدست آبی و همچون یخ فسردست

Басои дарёи каши покизаи гавҳар

بسا دریا کش پاکیزه گوهر

Ки ӣнҷои қатрае обаши ббрдст

که اینجا قطره‌ای آبش ببردست

Машав пеши саф эй на мард ва на зан

مشو پیش صف ای نه مرد و نه زن

Ки хуфтон ту атлас нест барадаст

که خفتان تو اطلس نیست بردست

Мадаи худро зи парии ин тиҳии бод

مده خود را ز پری این تهی باد

Ки дар ҷоми ту на соф ва на дардаст

که در جام تو نه صاف و نه دردست

Дарин водии дили ваҳшии аттор

درین وادی دل وحشی عطار

зи ҳайрати ҷилфтар зон мард кардаст

ز حیرت جلف‌تر زان مرد کردست