Ҳаргоҳ ки масти он лақо бошам

هرگاه که مست آن لقا باشم

Ҳушёри ҷаҳон кибриё бошам

هشیار جهان کبریا باشم

Мустағриқ хеш кун марои доим

مستغرق خویش کن مرا دایم

КоФсўс буд ки ман маро бошам

کافسوس بود که من مرا باشم

Кони дам ки савоби кор худ ҷӯям

کان دم که صواب کار خود جویم

Он дами бтар аз бут хато бошам

آن دم بتر از بت خطا باشم

Гуҳи гуҳи гӯйӣ ки дайгариро бош

گه گه گویی که دیگری را باش

Чун нест ба ҷузи ту ман киро бошам

چون نیست به جز تو من که را باشم

То чанд кунӣ зи пеши худ даврам

تا چند کنی ز پیش خود دورم

То кӣ зи ҷамоли ту ҷудо бошам

تا کی ز جمال تو جدا باشم

Аз ҳар сӯем ҳаме фикан ҳар дам

از هر سویم همی فکن هر دم

Магузор ки як нафас маро бошам

مگذار که یک نفس مرا باشم

Гар ту бикашӣ чу шамъи сад боРом

گر تو بکشی چو شمع صد بارم

Чун он ту кунӣ бидон сазо бошам

چون آن تو کنی بدان سزا باشم

Сад хӯн дорам агар ба хӯни хеш

صد خون دارم اگر به خون خویش

Дар банди ҳазор хӯн баҳо бошам

در بند هزار خون بها باشم

Гуфтам ба бар ман ой то икдм

گفتم به بر من آی تا یکدم

Дар пеши ту зарра ҳаво бошам

در پیش تو ذرهٔ هوا باشم

Гар қасд кунӣ ба хӯни ҷони ман

گر قصد کنی به خون جان من

Бар куштани хештан гўо бошам

بر کشتن خویشتن گوا باشم

Гуфтӣ ки чу бод ва дам расад карт

گفتی که چو باد و دم رسد کارت

Ман бо ту дар он дам ошно бошам

من با تو در آن دم آشنا باشم

Гар он нафаси ошнои шӯй бо ман

گر آن نفس آشنا شوی با من

Онгоҳи ман он нафас куҷо бошам

آنگاه من آن نفس کجا باشم

Неи не ки ту бош дар бақои ҷумла

نی نی که تو باش در بقا جمله

Кони аўлитр ки ман фано бошам

کان اولیتر که من فنا باشم

Аттор агар фано шавам дар ту

عطار اگر فنا شوم در تو

Гар бошам вагар на подшо бошам

گر باشم و گر نه پادشا باشم