Аз дар ҷони дарой то ҷонам

از در جان درآی تا جانم

Ҳамчуи парвона бар ту афшонам

همچو پروانه بر تو افشانم

Чун намонад аз вуҷӯди ман асарӣ

چون نماند از وجود من اثری

Пас аз он ҳол худ наме донам

پس از آن حال خود نمی‌دانم

Дар ҳузури чунон вуҷӯди шигарф

در حضور چنان وجود شگرف

Чун нмонм ба ҷумлаи ман монам

چون نمانم به جمله من مانم

Кӣ буд кӣ ки пеши шамъи рахт

کی بود کی که پیش شمع رخت

Бидиҳам ҷон ва дод бустонам

بدهم جان و داد بستانم

Об чандон бирезам аз дида

آب چندان بریزم از دیده

Коташи рӯз ҳашар бинишонам

کاتش روز حشر بنشانم

Манам ва ним ҷон ва чандон ишқ

منم و نیم جان و چندان عشق

Ки наёяд ду куни чандонам

که نیاید دو کون چندانم

Ҷон аз он бар лаб омадаст маро

جان از آن بر لب آمد است مرا

То ба ҷонат фурӯ шавад ҷонам

تا به جانت فرو شود جانم

Банди бандам агар фурӯи бандӣ

بند بندم اگر فرو بندی

Рӯй аз рӯй ту нгрдонм

روی از روی تو نگردانم

Ҳамчуи аттори масту ҷон бар даст

همچو عطار مست و جان بر دست

Пеши ту ан икод ме хонам

پیش تو ان‌یکاد می‌خوانم