Мо зи ишқати оташини дил монда ем

ما ز عشقت آتشین دل مانده‌ایم

Даст бар сари пой дар гул монда ем

دست بر سر پای در گل مانده‌ایم

Хоки роҳ аз ашки мо гули гашт ва мо

خاک راه از اشک ما گل گشت و ما

Пой дар гули даст бар дил монда ем

پای در گل دست بر دل مانده‌ایم

Ногаҳонии барқи васл ту биҷуст

ناگهانی برق وصل تو بجست

Мо надонистему ғофил монда ем

ما ندانستیم و غافل مانده‌ایم

Лоҷарам аз бас ки бол ва пар задем

لاجرم از بس که بال و پر زدیم

Ҳамчуи мурғи ним бсмл монда ем

همچو مرغ نیم بسمل مانده‌ایم

Чун зи ишқати ҳеҷ мушкил ҳал нашуд

چون ز عشقت هیچ مشکل حل نشد

Доимо дар кори мушкил монда ем

دایما در کار مشکل مانده‌ایم

Ишқ ту дарёст аммо зон чаҳ суд

عشق تو دریاست اما زان چه سود

Чун зи ғифлати мо ба соҳил монда ем

چون ز غفلت ما به ساحل مانده‌ایم

Кӣ тавонад ёфт аттор аз ту ком

کی تواند یافت عطار از تو کام

Чун нахустин гоми манзил монда ем

چون نخستین گام منزل مانده‌ایم

Хониш
ғзл шморҳ 590 — ъндлӣб